• Une centaine de réfugiés syriens piégés à Evros
    Πρόσφυγες εγκλωβισμένοι στον Εβρο

    Περισσότερα από 100 άτομα, ανάμεσά τους 35 παιδιά, παραμένουν εδώ και μέρες σε διαφορετικές νησίδες του Εβρου σε συνθήκες επικίνδυνες για τη ζωή τους ● Η αστυνομία αποφεύγει επιδεικτικά τη διάσωσή τους ● Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έδωσε εντολή στην ελληνική κυβέρνηση να τους διασώσει, να τους περιθάλψει και να τους εξασφαλίσει πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου.

    Τρεις ομάδες Σύρων προσφύγων, συνολικά περισσότερα από 100 άτομα, μεταξύ των οποίων περισσότερα από 35 παιδιά, παραμένουν εγκλωβισμένοι για μέρες σε διαφορετικές νησίδες του Εβρου, σε συνθήκες επικίνδυνες για τη ζωή και την υγεία τους, ενώ η αστυνομία αποφεύγει επιδεικτικά να προχωρήσει σε επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης, αδιαφορώντας με τρόπο σοκαριστικό για τη ζωή τους.

    Η στάση των αστυνομικών αρχών έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης έδωσε εντολή στην ελληνική κυβέρνηση να μην απομακρύνει τους πρόσφυγες από την Ελλάδα και να φροντίσει να τους διασφαλίσει άμεσα νερό, τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όπως και να ενημερώσει αν έχουν πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου και σε νομική βοήθεια.

    Το Δικαστήριο έκανε δεκτές τις δύο αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσε εκ μέρους των δύο ομάδων προσφύγων το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), επισημαίνοντας τον άμεσο κίνδυνο που εγκυμονεί για τη ζωή τους η στάση της Ελλάδας. Το Δικαστήριο έχει εκδώσει τουλάχιστον πέντε διαταγές ασφαλιστικών μέτρων το τελευταίο διάστημα για την προστασία προσφύγων που κινδυνεύουν με βίαιη, άτυπη επαναπροώθηση, δείχνοντας έτσι το μέγεθος της ανησυχίας για τις επικίνδυνες πολιτικές που εφαρμόζει στα σύνορα η κυβέρνηση. Με δεδομένο ότι το Δικαστήριο εκδίδει σπάνια και με μεγάλη δυσκολία διαταγές ασφαλιστικών μέτρων, καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος του προβλήματος.

    Χτες το βράδυ το ΕΣΠ ετοιμαζόταν να καταθέσει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Δικαστήριο και για την τρίτη ομάδα προσφύγων που παραμένουν αβοήθητοι σε νησίδα από την Κυριακή. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιοποίησε το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης η « Εφ.Συν. » στην ιστοσελίδα της από ανθρώπους που βρίσκονται σε επικοινωνία με την ομάδα, πρόκειται για περίπου 40 πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων 12 παιδιά.

    Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι μια νεφροπαθής γυναίκα, που χρειαζόταν αιμοκάθαρση, έχασε τη ζωή της χτες γύρω στα μεσάνυχτα στη νησίδα, καθώς δεν είχε πρόσβαση σε ιατρική βοήθεια που πιθανότατα θα της έσωζε τη ζωή. Πληροφορίες αναφέρουν επίσης ότι στη νησίδα βρίσκεται μωρό πέντε μηνών που έχει άμεση ανάγκη από γάλα.
    Κίνδυνος επαναπροώθησης

    Οι περισσότεροι πρόσφυγες αφέθηκαν ελεύθεροι πρόσφατα από κέντρα κράτησης της Τουρκίας, όπου κρατούνταν με σκοπό την απέλαση, ενώ σε βάρος τους έχει εκδοθεί απόφαση από τις τουρκικές αρχές να εγκαταλείψουν την Τουρκία στα τέλη Μαρτίου και στις αρχές Απριλίου, γεγονός που τους βάζει σε κίνδυνο επαναπροώθησης στη Συρία.

    Το ΕΣΠ ενημέρωσε χτες το πρωί την αστυνομία για την κατάσταση, δίνοντας το ακριβές γεωγραφικό στίγμα της ομάδας και όλες τις διαθέσιμες πληοροφορίες, όμως μέχρι χτες το βράδυ δεν υπήρξε επιχείρηση διάσωσης. Αξιωματικοί ισχυρίζονταν σε προφορική επικοινωνία με οργανώσεις ότι « τους ψάχνουμε », χωρίς άλλες διευκρινίσεις. Ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η επικοινωνία με την ομάδα διακόπηκε ξαφνικά χτες το μεσημέρι, καθώς τα κινητά τους τηλέφωνα σταμάτησαν να απαντούν ή να δέχονται μηνύματα.

    Καμία κινητοποίηση δεν έχει γίνει γνωστή μέχρι στιγμής και για την άλλη ομάδα 46 Σύρων, ανάμεσά τους 10 ανήλικοι, παρά την απόφαση του Δικαστηρίου. Οπως αναφέρει το ΕΣΠ σε ανακοίνωσή του, η οργάνωση ενημέρωσε τη Μεγάλη Δευτέρα την αστυνομία, ζητώντας να γίνει άμεσα επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης, χωρίς να πάρει απάντηση. Ιδιαίτερη ανησυχία επικρατεί για την τύχη της τρίτης ομάδας 37 προσφύγων, ανάμεσά τους 16 ανήλικοι, που έχουν εγκλωβιστεί στον Εβρο από την περασμένη εβδομάδα.

    Το Δικαστήριο έδωσε και γι’ αυτούς εντολή στις ελληνικές αρχές να τους διασφαλίσουν τα αναγκαία μέσα επιβίωσης και πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου, ωστόσο η αστυνομία ισχυρίζεται ότι δεν κατάφερε να τους εντοπίσει, ενώ στο μεταξύ χάθηκε κάθε δυνατότητα επικοινωνίας μαζί τους και αγνοούνται τα ίχνη τους.

    Το ΕΣΠ καλεί τις ελληνικές αρχές « να συμμορφωθούν άμεσα με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, πριν τεθεί σε μεγαλύτερο κίνδυνο η υγεία των προσφύγων και πριν θρηνήσουμε θύματα ». Ελπίζει κανείς να μην είναι ήδη αργά.

    https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/340944_prosfyges-egklobismenoi-ston-ebro

    Traduction :

    Plus de 100 personnes, dont 35 enfants, restent pendant des jours sur différentes îles d’Evros dans des conditions potentiellement mortelles ● La police évite ostensiblement de le secourir ● La Cour européenne des droits de l’homme a ordonné au gouvernement grec de les sauver, de les soigner et de leur donner accès à procédures d’asile.

    Trois groupes de réfugiés syriens, un total de plus de 100 personnes, dont plus de 35 enfants, restent piégés depuis plusieurs jours sur différentes îles d’Evros, dans des conditions dangereuses pour leur vie et leur santé, tandis que la police évite ostensiblement de procéder à une opération de recherche et de sauvetage, affichant une indifférence choquante pour leur vie.

    L’attitude des autorités policières a provoqué une vive réaction de la Cour européenne des droits de l’homme, qui dans la nuit du mardi 19 avril a ordonné au gouvernement grec de ne pas expulser les réfugiés de Grèce et de les approvisionner en eau, nourriture et fournitures médicales immédiates, ainsi que de leur donner accès à la procédure d’asile et à l’aide juridictionnelle.

    La Cour a accepté les deux demandes de mesures conservatoires présentées par les deux groupes de réfugiés au Conseil Grec pour les réfugiés (Greek Council for Refugees - GCR), notant le danger immédiat pour leur vie posé par l’attitude de la Grèce. La Cour a récemment ordonné au moins cinq mesures conservatoires pour protéger les réfugiés risquant d’être expulsés de manière violente et informelle, ce qui montre l’étendue des préoccupations concernant les dangereuses politiques frontalières du gouvernement grec. Étant donné que la Cour émet rarement et avec beaucoup de difficulté des mesures conservatoires, on comprend l’ampleur du problème.

    Hier soir, le GCR s’apprêtait à déposer une demande de mesures conservatoires devant la Cour pour le troisième groupe de réfugiés qui restent sans défense sur une île depuis dimanche 17 avril. Selon des informations publiées dans la nuit mardi dernier par « Ef.Syn. » à son site internet par des personnes qui sont en contact avec le groupe, il s’agit d’environ 40 réfugiés, dont 12 enfants.

    Des informations plus récentes indiquent qu’une patiente qui souffrait d’insuffisance rénale et avait besoin de dialyse, a perdu la vie mercredi vers minuit sur l’îlot, car elle n’avait pas accès à une prise en charge médicale qui aurait probablement pu lui sauver la vie. Les informations indiquent également qu’il y a un bébé de cinq mois sur l’îlot qui a un besoin urgent de lait.

    Risque de refoulement

    La plupart des réfugiés ont récemment été libérés des centres de détention en Turquie, où ils étaient détenus en vue de leur expulsion, et les autorités turques leur ont notifié une obligation de quitter la Turquie fin mars et début avril, ce qui les expose à un risque d’expulsion vers la Syrie.

    Le GCR a informé la police de la situation mercredi matin, donnant la localisation géographique exacte du groupe et toutes les informations disponibles, mais jusqu’à mercredi soir, il n’y avait pas eu d’opération de sauvetage. Des agents ont affirmé dans une communication orale avec les organisations que « nous les recherchons », sans plus de détails. Ce qui est préoccupant, c’est que la communication avec le groupe a été brusquement coupée mercredi à midi, car leurs téléphones portables ont cessé de répondre ou de recevoir des messages.

    Aucune mobilisation n’a été signalée à ce jour pour l’autre groupe de 46 Syriens, dont 10 mineurs, malgré la décision de la Cour. Selon le GCR dans un communiqué, l’organisation a informé la police lundi 18, demandant une opération de recherche et de sauvetage immédiate, sans recevoir de réponse. Le sort du troisième groupe de 37 réfugiés, dont les 16 mineurs pris au piège à Evros depuis la semaine dernière, est particulièrement préoccupant.

    Le tribunal a également ordonné aux autorités grecques de leur fournir les moyens nécessaires de survie et d’accès à la procédure d’asile, mais la police affirme qu’elle n’a pas été en mesure de les localiser, alors qu’entre-temps toute possibilité de communication avec eux a été perdue et leurs traces sont inconnues.

    Le GCR appelle les autorités grecques « à se conformer immédiatement aux arrêts de la Cour européenne des droits de l’homme, avant que la santé des réfugiés ne soit mise en danger et avant que nous n’ayons à déplorer des victimes ». On espère qu’il n’est pas trop tard.

    #limbe #zone_frontalière #île #Evros #asile #migrations #réfugiés #frontières #fleuve_Evros #Turquie #Grèce #Thrace #îlots

    –-

    ajouté à la métaliste sur #métaliste sur des #réfugiés abandonnés sur des #îlots dans la région de l’#Evros, #frontière_terrestre entre la #Grèce et la #Turquie :
    https://seenthis.net/messages/953343

    • The European Court for Human Rights (ECtHR) grants interim measures for 2 groups of Syrian refugees on islets in Evros river

      The Greek Council for Refugees (GCR) represented the Syrian refugees before the ECtHR, requesting humanitarian assistance and access to the asylum procedure. The ECtHR last night granted the interim measures (R 39) and ordered the Greek government not to remove the refugees from the country and to provide them with food, water and proper medical care. The ECtHR also requests information from the Greek government, including whether the Syrian refugees have submitted an asylum application and whether they have access to the asylum procedure and to legal assistance.

      The Syrian refugees, among them 26 young children, patients and a pregnant woman, were stranded for several days on two islets in Evros, without access to water, food, medical assistance, exposed to the cold and weather conditions.

      For the first group of 37 people, including 16 minors, GCR sent last week an intervention to the Greek authorities for their rescue and access to the asylum procedure. The Greek authorities’ response was that they had not found them. After a while, communication with the refugees was lost and since then their whereabouts are unknown to our organization.

      For the second group consisting of 46 refugees, including 10 minors, GCR sent on Monday 18/4 an intervention to the Greek authorities which has not been answered. The refugees are still on the islet today in a deplorable state.

      GCR calls on the Greek authorities to comply immediately with the decisions of the European Court for Human Rights, before their health is put at greater risk and before we mourn victims.

      Since the beginning of the year, GCR has sent 22 interventions to the Greek authorities on at least 230 refugees, including at least 55 children, from Syria, Turkey, Afghanistan and Iraq, who entered Greece irregularly from the Evros region to seek international protection. In 12 of these interventions, the Greek authorities responded positively as regards their identification and their inclusion in the legal procedures, while in the others they either did not respond or replied that they had not been identified. Of these, in at least 3 cases, concerning refugees from Turkey and Syria, our organization was informed that the refugees were informally and forcibly returned by the Greek authorities to Turkey, without being given the opportunity to submit an asylum claim.

      https://www.gcr.gr/en/news/press-releases-announcements/item/1950-the-european-court-of-human-rights-ecthr-grants-injunctions-for-2-groups-of

    • Grèce : Une centaine de réfugiés piégés à de petits îles du fleuve Evros à la frontière gréco-turque
      Τους επαναπροώθησαν παρά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου

      Το Δικαστήριο διέτασσε την κυβέρνηση να μην απομακρύνει τους πρόσφυγες, αλλά να τους διασφαλίσει νερό, τροφή, περίθαλψη και πρόσβαση στο άσυλο.

      Στην Τουρκία επαναπροωθήθηκαν το βράδυ της Δευτέρας του Πάσχα, οι περίπου 40 πρόσφυγες που νωρίτερα βρίσκονταν άτυπα κρατούμενοι από την αστυνομία στο Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης στο Νέο Χειμώνιο του Έβρου, σύμφωνα με το γεωγραφικό στίγμα που είχαν στείλει στην « Εφ.Συν. ».

      Σύμφωνα με πληροφορίες από ανθρώπους που βρίσκονται σε επαφή με την ομάδα, οι πρόσφυγες βρέθηκαν χτες στην Αδριανούπολη της Τουρκίας, χωρίς να έχουν γίνει γνωστές μέχρι στιγμής λεπτομέρειες της επιχείρησης.

      Η επαναπροώθησή τους παραβιάζει προκλητικά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που έκανε τη Μεγάλη Πέμπτη δεκτή την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσαν μέσω του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες. Το Δικαστήριο διέτασσε την ελληνική κυβέρνηση να μην τους απομακρύνει από την Ελλάδα, αλλά να τους διασφαλίσει νερό, τροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πρόσβαση στο άσυλο.

      Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες ζητούσε τις αστυνομικές αρχές Ορεστιάδας να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου και τις ενημέρωνε ότι γνώριζε για την παρουσία των προσφύγων στο τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Νέου Χειμωνίου, ενημερώνοντας σχετικά την Ύπατη Αρμοστεία, την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τον Συνήγορο του Πολίτη.

      Από την πλευρά του, το Κέντρο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Συνόρων και Μετανάστευσης Ορεστιάδας ενημερώνει την οργάνωση ότι τη Δευτέρα του Πάσχα δεν υπήρξε σύλληψη και κράτηση των ατόμων της ομάδας από καμία αστυνομική υπηρεσία της Ορεστιάδας. Δεν αναφέρεται ωστόσο καμία διερεύνηση της καταγγελίας για την παρουσία των προσφύγων στο τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Νέου Χειμωνίου χτες το απόγευμα.

      Οι πρόσφυγες είχαν φτάσει την Κυριακή των Βαΐων σε νησίδα του Έβρου, αλλά επαναπροωθήθηκαν βίαια στην Τουρκία τη Μεγάλη Τετάρτη. Την Κυριακή του Πάσχα, μην έχοντας άλλη διέξοδο –καθώς σε βάρος τους εκκρεμεί στην Τουρκία απόφαση απέλασης που τους βάζει σε κίνδυνο επαναπροώθησης στη Συρία– βρέθηκαν σε άλλη νησίδα του Εβρου.

      Το πρωί της Δευτέρας του Πάσχα συνελήφθησαν βίαια από τις ελληνικές αρχές σε συνεργασία με κομάντο και, όπως δείχνει το γεωγραφικό στίγμα που έστειλαν, κρατήθηκαν στο τμήμα Συνοριακής Φύλαξης του Νέου Χειμωνίου.

      https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/341414_toys-epanaproothisan-para-tin-apofasi-toy-eyropaikoy-dikastirioy

    • Πινγκ πονγκ αγριότητας στον Εβρο

      Ο πρωτοφανής εμπαιγμός του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται μέχρι σήμερα το απόγευμα να απαντήσει πού βρίσκονται οι πρόσφυγες. ● Οι Αρχές δηλώνουν ότι δεν γνωρίζουν, αλλά το στίγμα τους δείχνει το Συνοριακό Τμήμα Ορεστιάδας. ● Οι μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα για τις βίαιες επαναπροωθήσεις.

      Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει επισήμως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ότι ψάχνει αλλά δεν μπορεί να εντοπίσει τους περίπου 40 Σύρους πρόσφυγες που είχαν εγκλωβιστεί την Κυριακή των Βαΐων σε νησίδα του Εβρου, οι πρόσφυγες ενημέρωναν χτες το απόγευμα ότι κρατούνται άτυπα από τις ελληνικές αρχές και έστελναν το γεωγραφικό στίγμα της τοποθεσίας τους, που τους δείχνει στο Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Ορεστιάδας στο Νέο Χειμώνιο.

      Πρόκειται για πρωτοφανή εμπαιγμό του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται μέχρι σήμερα το απόγευμα να απαντήσει στο Δικαστήριο πού βρίσκονται οι πρόσφυγες και αν έχουν φροντίσει οι ελληνικές αρχές να τους εξασφαλίσουν νερό, τροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου. Το Δικαστήριο έκανε δεκτή τη Μεγάλη Πέμπτη την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που υπέβαλε εκ μέρους τους το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), δίνοντας εντολή στην κυβέρνηση να μην απομακρύνει τους πρόσφυγες από την Ελλάδα και να φροντίσει για την αξιοπρεπή διαβίωση και για τα δικαιώματά τους.

      Οι αστυνομικές αρχές Ορεστιάδας εξακολουθούσαν μέχρι χτες το απόγευμα να μην απαντούν ή να απαντούν γενικόλογα στο ΕΣΠ ότι τάχα δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται οι πρόσφυγες, ενώ το Κέντρο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Συνόρων και Μετανάστευσης απαντούσε στο ΕΣΠ ότι δεν έχει ενημέρωση για οποιαδήποτε επιχείρηση διάσωσης ή σύλληψης.

      Ωστόσο, είναι τελείως διαφορετική η σοκαριστική πραγματικότητα που αποκαλύπτουν οι πληροφορίες, οι μαρτυρίες και το οπτικοακουστικό υλικό που έχει στη διάθεσή της η « Εφ.Συν. » από τους ίδιους τους πρόσφυγες.

      Οπως ενημερώνουν, μετά την άφιξή τους στη νησίδα στα μέσα Απριλίου, οι ελληνικές αρχές τούς επισκέφτηκαν μαζί με κομάντος στη νησίδα, τους χτύπησαν άγρια, έκαψαν τα πράγματά τους, μαζί και τα νάιλον που χρησιμοποιούσαν για να προστατευτούν από τη βροχή, αφήνοντας χωρίς περίθαλψη μια γυναίκα με σοβαρό πρόβλημα στο νεφρό η οποία, όπως ενημερώνουν, χρειαζόταν αιμοκάθαρση.

      Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δόθηκαν στην « Εφ.Συν. », πρόκειται για τη Φατίμα Σέικ Ρασίντ, 55 ετών, μητέρα 7 παιδιών, η οποία πέθανε αβοήθητη στη νησίδα το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης προς Μεγάλη Τετάρτη.


      Το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης, αστυνομικοί και κομάντος ξαναπήγαν στη νησίδα, μετέφεραν σε άλλο σημείο τους πρόσφυγες και τους έκαναν σωματικό έλεγχο, και στη συνέχεια μετέφεραν τις γυναίκες στην τουρκική όχθη και τους άντρες τούς άφησαν στη μέση του ποταμού να γυρίσουν στην Τουρκία κολυμπώντας.

      Οι πρόσφυγες, μην έχοντας άλλη διέξοδο παρά να έρθουν στην Ελλάδα για να ζητήσουν άσυλο, καθώς στην Τουρκία έχουν εκδοθεί σε βάρος τους αποφάσεις απέλασης και είναι άμεσος ο κίνδυνος επαναπροώθησής τους στη Συρία, έφτασαν ξανά σε άλλη νησίδα του Εβρου την Κυριακή του Πάσχα. Σύμφωνα με τα ονόματα και τα έγγραφα που έχει στη διάθεσή της η « Εφ.Συν. », οι 27 προέρχονται από την ομάδα των προσφύγων που καταγγέλλουν ότι επαναπροωθήθηκαν τη Μεγάλη Τετάρτη και που κατέθεσαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. Μαζί τους βρίσκονται επιπλέον περισσότεροι από δέκα ανήλικοι, μικρά παιδιά οι πιο πολλοί, όπως και ένας πρόσφυγας που έχει στο παρελθόν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα και έχει καταγραφεί από τις ελληνικές αρχές, αλλά είχε επαναπροωθηθεί στην Τουρκία.

      Χτες το πρωί συνελήφθησαν από αστυνομικούς και κομάντος στη νησίδα, χτυπήθηκαν βίαια και μεταφέρθηκαν στο τμήμα Συνοριακής Φύλαξης στο Νέο Χειμώνιο, ενώ τέσσερις κατάφεραν να κρυφτούν από τις ελληνικές αρχές και κολύμπησαν μέχρι την τουρκική όχθη.

      https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/341303_pingk-pongk-agriotitas-ston-ebro

  • 18.04.2022 In the Evros region - 37 people stranded on an islet in the river of Evros close to Didymoteicho.

    Among them, there are several sick people and one person has passed out. The situation is alarming: it is cold, rainy and the group ran out of food. Rescue is urgently needed!

    The people just informed us about movement on the islet. They reported a boat from the #Greek side has arrived & commandos attacked them. Already last week another group has been brutally pushed back in a similar situation. This must stop!

    The group had to spend the night on the islet. They are still suffering cold, fatigue & hunger. They wrote: “We have a sick child. He needs ambulances. The child will die.” Plus in the night they reported shots from the Turkish side. Stop this madness & get them off the islet!

    The group reports again movement on the #Greek side. On videos shared with us we can see small boats driving towards them. We hope these boats come for rescue and not for another attack. Get them off the islet, bring them to safety now!

    The group are still stranded on the islet & report that they hear voices on the Greek river bank. A woman needs dialysis treatment urgently! A border guard at the Didymoteicho station claimed during a phone call that they do not have any knowledge of the distress even though 1/2

    ...Alarm Phone alerted Greek authorities more than a day ago and, according to videos sent by the group, they have been located and addressed to several times by men arriving from the Greek river bank. 2/2

    20.04.2022: This group is still on the islet and the situation gets worse! They report that the water level of the Evros river is growing and water is entering the islet. They need to be brought off the islet - don’t put their lives at risk, rescue them now!!

    https://twitter.com/alarm_phone/status/1516012244680720390

    #limbe #zone_frontalière #île #Evros #asile #migrations #réfugiés #frontières #fleuve_Evros #Turquie #Grèce #Thrace #îlots

    –-

    ajouté à la métaliste sur #métaliste sur des #réfugiés abandonnés sur des #îlots dans la région de l’#Evros, #frontière_terrestre entre la #Grèce et la #Turquie :
    https://seenthis.net/messages/953343

  • "Comme dans un #ping-pong" : 34 personnes coincées sur un îlot d’#Evros, à la frontière gréco-turque (à partir du 30.03.2022)

    Pendant plus de 48 heures, 34 migrants, dont des enfants, sont restés bloqués sur une petite île au milieu du fleuve d’Evros, à la frontière entre la Turquie et la Grèce, les deux pays se rejetant la responsabilité de leur prise en charge. C’est finalement une décision de la Cour Européenne des droits de l’Homme qui a poussé au lancement d’une évacuation ce vendredi. Ce type de situation se multiplie en raison de la « systématisation » des refoulements par les autorités grecques, selon les ONG.

    Depuis le 30 mars, 34 migrants étaient bloqués sur un îlot au milieu du fleuve Evros, qui marque la zone frontalière entre la Grèce et la Turquie. « Nous avons reçu de leur part des photos de voitures de police et de pompiers, vers midi : a priori, ils sont donc sur le point d’être évacués ou viennent de l’être... Mais nous n’avons pas encore reçu de confirmation », relate Lorenz, responsable du réseau d’activistes Alarm Phone, qui a donné l’alerte.

    Parmi ces personnes, on compte quatre femmes, dont une enceinte, et six enfants de moins de dix ans, signalent Alarm Phone et Border Violence Monitoring Network (BVMN), dans un communiqué commun paru le 31 mars.

    « Ils ont très froid la nuit et craignent que la pluie arrive. Ils nous rapportent que leurs réserves d’eau et de nourriture sont épuisées au point qu’ils les rationnent en ne les donnant qu’aux enfants », décrivaient les deux organisations.

    « Appel humanitaire : nous sommes coincés depuis deux jours sur une île grecque de la rivière d’Evros. Nous avons de jeunes enfants, des femmes et un vieil homme », précisait le groupe de 34 exilés dans un message d’alerte envoyé le 31 mars à diverses organisations internationales.

    https://gw.infomigrants.net/media/resize/my_image_big/68042b71878f53d09875b1d79ed3e07c8f69ff26.jpg

    « Une fois encore, Frontex reste inactif et met des vies en danger »

    Alarm Phone et BVMN assurent avoir prévenu, le 30 mars, les autorités grecques, l’agence Frontex, ainsi que le Haut-Commissariat aux réfugiés des Nations Unies (UNHCR). Mais aucune évacuation ni forme d’assistance n’avait été réalisée.

    Dans la foulée, Frontex a confirmé avoir reçu l’appel de détresse, mais « n’a fait que le transférer aux autorités grecques », pointent les deux organisations. À leurs yeux, « une fois encore, Frontex reste inactif et met des vies en danger ».

    Alarm Phone et BVMN ont également pu joindre au téléphone des officiers grecs. Ces derniers ont reconnu avoir connaissance de cette situation, « et ont assuré qu’ils ramèneraient les personnes en Grèce ». Mais sans mettre en oeuvre cette promesse. Une nuit de plus s’est donc écoulée.
    Déblocage de la situation grâce à la CEDH

    Le déblocage de la situation est venue de la Cour Européenne des droits de l’Homme (CEDH). Saisie en urgence de l’affaire, celle-ci a imposé des mesures provisoires de protection de ces 34 personnes. Elle a notifié l’État grec, au matin de ce 1er avril, de son obligation de fournir un abri et des vivres au groupe.

    « La décision de la CEDH est un argument fort, et un instrument puissant. Dans ce cas concret, elle a créé la pression dont nous avions besoin pour augmenter les possibilités d’évacuation des personnes », souligne Lorenz. De quoi « redonner un peu d’espoir, ce matin, au groupe avec lequel nous sommes resté en contact permanent ».

    Mais aux dernières nouvelles, les personnes demeuraient toujours « épuisées et très effrayées, car la situation reste très incertaine », insiste Lorenz. Et pour cause : la menace d’un refoulement vers la Turquie continue de planer.
    « Les deux autorités jouent avec la vie des gens comme dans un ping-pong »

    « On voit beaucoup de cas de personnes qui arrivent sur le territoire grec, se font repérer, et refouler par les autorités sur ces petites îles dans la rivière », affirme Lorenz. C’est là que commence le jeu géopolitique : « ces îles sont-elles sur le territoire grec, ou turc ? Ce n’est souvent pas clair. Les deux autorités jouent avec la vie des gens comme dans un ping-pong ».

    https://twitter.com/alarm_phone/status/1509610524559953923

    « Nous sommes toujours en contact avec le groupe et ils viennent de nous dire qu’ils ont été attaqués par des hommes en tenue militaire », relayait Alarm Phone dans un tweet hier. Les 34 personnes témoignaient alors auprès des ONG avoir vu des « véhicules militaires et des voitures banalisées » rôdant sur la rive non loin de l’îlot, ainsi que des « drones » dans les alentours.

    « Nous souffrons du froid, mais nous ne pouvons pas allumer un feu pour nous réchauffer à cause de l’armée grecque (...) Les militaires grecques terrifient les enfants et les femmes avec leurs méthodes, ils veulent que nous nous rendions pour nous ramener en Turquie », écrivaient-elles dans leur message aux organisations internationales. Or, toutes ces personnes souhaitent demander l’asile en Grèce, indiquent les ONG.

    Les intimidations, et surtout les « pushback » (refoulements à chaud), sont ainsi monnaie courante dans la région de l’Evros. Ils sont documentés par les acteurs de terrain, ONG et enquêtes médiatiques, malgré le déni des autorités.

    Une situation qui se répète

    Pas plus tard qu’à la mi-mars 2022, un groupe de 30 Syriens était également resté bloqué sur un îlot pendant près de cinq jours. Selon leurs témoignages, les autorités grecques elles-mêmes les auraient refoulés sur ce bout de terre.

    Dans cette opération, un petit garçon de quatre ans, le fils de l’une des personnes du groupe, s’est noyé. Suite à la couverture médiatique et la mobilisation d’ONG autour de cette affaire, les autorités grecques avaient finalement porté assistance aux autres migrants du groupe, le 18 mars.

    En janvier également, 25 Syriens et 4 Turcs étaient restés coincés de la même façon. Comme le rapportait la presse grecque, Athènes refusait d’organiser leur sauvetage, leur intimant de retourner par leurs propres moyens en Turquie, en traversant l’Evros. « Les courants du fleuve sont forts en hiver. Il est impensable de laisser des personnes entrer dans l’eau », s’offusquait alors Nathalie Gruber, la porte-parole de l’association Josoor, auprès d’InfoMigrants.

    Ce type de situations, avec des groupes laissés sur des îlots sans pouvoir en repartir, a été documenté et médiatisé tout au long de l’année 2021 également. « Depuis 2020, craignant des représailles, les Grecs ne déposent plus toujours les migrants côté turc, ils ne s’approchent plus des rives voisines, ils laissent les exilés sur ces îles entre les deux pays », expliquait Natalie Gruber à InfoMigrants.
    Une pratique ancienne, mais qui se normalise

    « Les pushback ont toujours été une pratique constante de la violence aux frontières, depuis le milieu des années 90. Mais ces deux dernières années, on observe une normalisation de cette violence. Cela devient une pratique systématique », décrit Lorenz.

    « Ici, ça se fait très souvent. La zone frontalière est militarisée (interdite aux civils), ce n’est pas compliqué, personne ne nous surveille », confirmait un ex-policier grec dans un témoignage recueilli par InfoMigrants. Il agissait ainsi, d’après ses dires, depuis les années 90.

    Depuis de nombreuses années, les populations sur la route de l’exil traversent l’Evros depuis les rives turques pour entrer en Union européenne. Mais la crise migratoire de mars 2020, pendant laquelle des dizaines de milliers de migrants sont arrivés en Grèce via Kastanies après l’ouverture des frontières turques, a tout aggravé. « Nous avons aujourd’hui 850 militaires le long de l’Evros », avait déclaré un garde-frontière de la région à une équipe d’InfoMigrants sur place. « Frontex est présent avec nous ».

    https://www.infomigrants.net/fr/post/39597/comme-dans-un-pingpong--34-personnes-coincees-sur-un-ilot-devros-a-la-
    #limbe #zone_frontalière #île #Evros #asile #migrations #réfugiés #frontières #fleuve_Evros #Turquie #Grèce #Thrace #îlots

    –-

    ajouté à la métaliste sur #métaliste sur des #réfugiés abandonnés sur des #îlots dans la région de l’#Evros, #frontière_terrestre entre la #Grèce et la #Turquie :
    https://seenthis.net/messages/953343

    • NON-assistance for 34 people stuck on a Greek islet in the border river between Turkey and Greece

      Joint Statement by Alarm Phone & Border Violence Monitoring Network (BVMN)

      For almost two days, 34 people – including four women, one of whom is pregnant, six children under the age of 10 and 24 men – are stuck on a small islet of the Evros river at the land border between Turkey and Greece. The Greek authorities, as well as Frontex and the UNHCR, have been informed since mid-day yesterday, March 30. Since then, the group has reported that from the Greek side, military vehicles as well as unmarked cars have been visiting the Greek river bank next to the islet, and drones have reportedly spotted the area. The group still has not been evacuated. We urge the Greek authorities to rescue them off the islet immediately.

      They are freezing at night and are worried it will start raining soon. They report that their food and water supplies are so low that they are now rationing their supplies to the children only.

      Yesterday, the group sent this message to several organizations:

      “Humanitarian appeal: We have been stuck for two days on a Greek island in the Evros river. We have young children, women and an old man. We suffer from lack of food and two children are in poor health. We hope to help us reach the Cross or the Red Crescent. We cannot get out of here and our situation is tragic.

      Please help us. This is our situation for two days. We suffer from cold, but we cannot light a fire to warm up because of the Greek army and the children are suffering from cold in the middle of the island. Greek soldiers terrify children and women with their methods, they want us to surrender ourselves to take us back to Turkey.”

      At noon on March 30 Alarm Phone alerted Greek authorities, Frontex and UNHCR in order to assist the group in getting off the islet. On the phone, Greek officers first told Alarm Phone they did not find the group. They later acknowledged, however, knowing about the case and assured to bring the people to Greece. Despite their promises, the group remains stuck on the islet without any help ever since. Also, Frontex confirmed having received the distress call, however only forwarding it to the Greek authorities. Once again, Frontex stays inactive and puts people’s lives at risk.

      In a similar incident on March 18, a child drowned, as reported by ECRE. Any loss of life would be on the authorities who remained inactive despite knowing about the distress situation!

      The Border Violence Monitoring Network (BVMN) reached out to the European Court of Human Rights (ECtHR) and called to invoke Interim Measures on this case to push for their safe passage to Greece. The people are tired, desperate and need immediate assistance – they cannot stay another night on the island. We demand immediate intervention!

      https://alarmphone.org/en/2022/03/31/non-assistance-for-34-people

  • Aβοήθητοι για τρίτη μέρα σε νησίδα του Έβρου 20 Σύροι πρόσφυγες
    –-> 20 réfugiés syriens bloqués pour le troisième jour de suite sur un #îlot d’Evros, à la frontière gréco-turque terrestre

    Αβοήθητοι στο έλεος της κακοκαιρίας για τρίτη μέρα, χωρίς νερό και τρόφιμα και με μια έγκυο γυναίκα να αιμορραγεί, παραμένουν σε νησίδα του Έβρου 20 Σύροι πρόσφυγες που, σύμφωνα με τις πληροφορίες της « ΕΦ.ΣΥΝ. » από πρόσφυγες που επικοινωνούν με την ομάδα, βρέθηκαν στη νησίδα γύρω στις 10:00 το βράδυ του Σαββάτου, ενώ προηγουμένως είχαν προσπαθήσει να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα.

    https://www.youtube.com/watch?v=fvMaF3H54sQ&feature=emb_logo

    H ομάδα αναφέρει ότι το απόγευμα της Δευτέρας τους πλησίασαν Έλληνες κομάντο και τους προειδοποίησαν να επιστρέψουν στην Τουρκία οι ίδιοι, αλλιώς θα τους μεταφέρουν στην Τουρκία δια της βίας οι ελληνικές αρχές. Αίσθηση προκαλεί ότι η αστυνομία ενημέρωσε το βράδυ της Δευτέρας ότι πραγματοποίησε έρευνα για τον εντοπισμό τους αλλά δεν κατάφερε να τους βρει.

    Οι Σύριοι διαθέτουν έγγραφα απέλασης από τους Τουρκικές Αρχές προς τη Συρία και φοβούνται ότι τυχόν επαναπροώθησή τους στην Τουρκία θα σημάνει και επαναπροώθησή τους στη Συρία.

    Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιοποίησε το βράδυ της Δευτέρας η efsyn.gr, ένα τετράχρονο παιδί έπεσε στο ποτάμι, ενώ μεταφέρονταν στη νησίδα το Σάββατο οι πρόσφυγες και έκτοτε αγνοείται. Στην ομάδα περιλαμβάνονται επτά ανήλικοι και άλλη μία έγκυος γυναίκα.

    Η « Εφ.Συν. » έχει ενημερώσει την Ύπατη Αρμοστεία και τη δικηγόρο Ευγενία Κουνιάκη από το νομικό τμήμα της οργάνωσης HumanRights360, η οποία έχει ενημερώσει κεντρικά και τοπικά την Ελληνική Αστυνομία και το τοπικό κλιμάκιο της FRONTEX για τον κίνδυνο που διατρέχει η ομάδα και για την πρόθεσή των ανθρώπων να ζητήσουν άσυλο και επισημαίνει την ανάγκη να προβούν άμεσα σε επιχείρηση διάσωσης και σε υπαγωγή των ανθρώπων στις διαδικασίες υποδοχής και ασύλου. H οργάνωση έχει επίσης ενημερώσει τον Συνήγορο του Πολίτη και το μηχανισμό καταγραφής περιστατικών επαναπροώθησης που σύστησε πρόσφατα η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

    https://www.google.com/maps?q=41.685492,26.4373362&z=17&hl=el

    https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/335861_aboithitoi-gia-triti-mera-se-nisida-toy-ebroy-20-syroi-prosfyges

    #limbe #zone_frontalière #île #Evros #asile #migrations #réfugiés #frontières #fleuve_Evros #Turquie #Grèce #Thrace #îlots

    –-

    ajouté à la métaliste sur #métaliste sur des #réfugiés abandonnés sur des #îlots dans la région de l’#Evros, #frontière_terrestre entre la #Grèce et la #Turquie :
    https://seenthis.net/messages/953343

    • Αρνούνται τον εντοπισμό των προσφύγων στον Έβρο την ώρα που επιχειρούν κομάντο [ Bίντεο ]
      –-> La police grecque nie avoir localisé des réfugiés à Evros alors que des commandos opèrent sur le terrain [ Video]

      Τη στιγμή που η ΕΛ.ΑΣ. αρνείται τον εντοπισμό των εγκλωβισμένων για τέταρτη μέρα στη νησίδα του Έβρου προσφύγων, βίντεο της « Εφ.Συν. » δείχνουν κομάντο να πραγματοποιούν επιχείρηση με στόχο τους πρόσφυγες.

      Μεγάλη επιχείρηση με κομάντο και ντρόουν σημειώθηκε από το πρωί, γύρω στις 10, στη νησίδα του Έβρου όπου παραμένουν εγκλωβισμένοι για τέταρτη μέρα περισσότεροι από 20 Σύροι πρόσφυγες μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά και μια έγκυος που αιμορραγεί. Οι πρόσφυγες κατέγραψαν την παρουσία των κομάντο στη νησίδα σε βίντεο που έχει στη διάθεσή της η Εφ.Συν. Ωστόσο, η αστυνομία σε επικοινωνία, το μεσημέρι, με τη δικηγόρο Ευγενία Κουνιάκη, από την οργάνωση HumanRights360 συνεχίζει να αρνείται ότι έχει εντοπίσει τους πρόσφυγες.

      Το πρωί, η οργάνωση κατέθεσε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αίτηση ασφαλιστικών μέτρων για να μην επαναπροωθηθούν οι πρόσφυγες, καθώς σε βάρος τους έχει βγει απόφαση απέλασης από την Τουρκία και κινδυνεύουν να καταλήξουν στη Συρία.

      Οι πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι από το βράδυ του Σαββάτου.

      https://www.youtube.com/watch?v=pXdYPNY4jZ8&feature=emb_logo

      https://www.youtube.com/watch?v=fvMaF3H54sQ&feature=emb_logo

      Υπενθυμίζεται ότι χθες το πρωί η « Εφ.Συν. » ενημέρωσε την Ύπατη Αρμοστεία και τη δικηγόρο της οργάνωσης HumanRights360, Ευγενία Κουνιάκη, η οποία με τη σειρά της επικοινώνησε με την ομάδα και ενημέρωσε την αστυνομία κεντρικά και τοπικά για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν, δίνοντας το γεωγραφικό στίγμα τους στη νησίδα και ζητώντας να γίνει άμεσα επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης και στη συνέχεια υπαγωγής τους στις διαδικασίες υποδοχής και ασύλου.

      Ενημέρωσε επίσης το κλιμάκιο της Frontex στην περιοχή, τον Συνήγορο του Πολίτη και το νεοσύστατο δίκτυο της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που καταγράφει περιστατικά επαναπροώθησης και παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα σύνορα.

      Από την άλλη, η αστυνομία ενημέρωσε χθες το απόγευμα ότι πραγματοποίησε επιχείρηση εντοπισμού των προσφύγων, αλλά δεν κατάφερε να τους βρει. Παρ’ όλα αυτά, οι πρόσφυγες ενημερώνουν ότι πράγματι τους επισκέφτηκαν Έλληνες κομάντο χθες το απόγευμα, στέλνοντας και σχετικό βίντεο, αλλά τους ζήτησαν να γυρίσουν μόνοι τους στην Τουρκία, αλλιώς θα τους γυρίσουν με τη βία.

      https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/335982_arnoyntai-ton-entopismo-ton-prosfygon-ston-ebro-tin-ora-poy-epiheiroyn

    • Αγνοούν την εντολή του Ευρ. Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στον Έβρο
      –-> Les autorités grecques ignorent l’ordre de la Cour Européenne des droits de l’homme concernant Evros

      Η εμφανής επίδειξη αδιαφορίας των ελληνικών αρχών για το προσφυγικό δίκαιο, αλλά και πυγμής απέναντι σε απροστάτευτους πρόσφυγες, τους οποίους υποτίθεται ότι δεν έχουν καταφέρει να εντοπίσουν, ενώ διαθέτουν το γεωγραφικό τους στίγμα από την Τρίτη, κινδυνεύει να δημιουργήσει νέα δεδομένα στην περιοχή, που θα είναι δύσκολο στη συνέχεια να μετατραπούν.

      Είναι χαρακτηριστικό ότι η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει μέχρι αύριο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου « ποια είναι η κατάσταση σχετικά με την εδαφική κυριαρχία στη νησίδα όπου βρίσκονται οι προσφεύγοντες », όπως χαρακτηριστικά τη ρωτά το Δικαστήριο.

      Χτες το βράδυ, το Δικαστήριο ενέκρινε με κατεπείγουσα διαδικασία την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχε καταθέσει το μεσημέρι η δικηγόρος της οργάνωσης HumanRights360 Ευγενία Κουνιάκη με τη στήριξη της οργάνωσης Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες. Η απόφαση υποχρεώνει την Ελλάδα να κρατήσει σε ελληνικό έδαφος τους πρόσφυγες, « αν βρίσκεται σε ελληνική κυριαρχία η νησίδα », σύμφωνα με τη διατύπωση του Δικαστηρίου, και να τους παράσχουν συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης.

      Σύμφωνα με πληροφορίες της « Εφ.Συν. », η Εισαγγελία Ορεστιάδας έχει δώσει από το πρωί της Πέμπτης εντολή στην αστυνομία να πραγματοποιήσει επιχείρηση έρευνας και διάσωσης, ωστόσο μέχρι το απόγευμα δεν είχε γίνει επιχείρηση στη νησίδα και είναι άγνωστο αν κινητοποιήθηκε ο μηχανισμός. Χτες αστυνομικοί ενημέρωναν την κ. Κουνιάκη ότι αναζητούν τους πρόσφυγες « με δύο αυτοκίνητα », ενημέρωση που αποτελεί εμφανώς εμπαιγμό, καθώς βρίσκονται σε νησίδα περιστοιχισμένη από βαθιά νερά, στα οποία δεν περνά αυτοκίνητο.

      Το ερώτημα είναι αν, γιατί και πώς δεν μπορούν να εντοπίσουν μια ομάδα 30 προσφύγων με γνωστό το γεωγραφικό τους στίγμα εδώ και τόσες μέρες, ενώ έχουν επίσης δημοσιοποιηθεί βίντεο που απεικονίζουν το μέρος και δείχνουν μάλιστα Έλληνες κομάντο σε κοντινή απόσταση.

      Πληροφορίες από τους πρόσφυγες, αναφέρουν ότι το μεσημέρι της Πέμπτης αναπτύχθηκαν δυνάμεις της τουρκικής συνοριοφυλακής απέναντι από τη νησίδα στην τουρκική όχθη, φωνάζοντάς τους να κολυμπήσουν μέχρι την ελληνική πλευρά μέχρι το βράδυ της Πέμπτης, αλλιώς θα επέμβουν στη νησίδα για να τους γυρίσουν στην Τουρκία.

      Το απόγευμα της Τρίτης, οι πρόσφυγες ενημέρωσαν ότι τους επισκέφτηκαν Έλληνες κομάντο και τους ζήτησαν να γυρίσουν οι ίδιοι στην Τουρκία, αλλιώς θα τους επαναπροωθήσουν οι ίδιοι με τη βία. Σήμερα η τουρκική πλευρά απειλεί να κάνει το ίδιο. Οι ελληνικές αρχές καλούνται να απαντήσουν στην πράξη τι σημαίνει ο εγκλωβισμός των 30 προσφύγων ανάμεσα στις δυνάμεις των δύο χωρών όχι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά για το καθεστώς της νησίδας στην οποία οδηγήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου από Έλληνες κουκουλοφόρους.
      Ο πνιγμός του τετράχρονου Αϊμάν

      Οι αρμόδιες ελληνικές αρχές οφείλουν επίσης να διερευνήσουν με τρόπο σοβαρό, ανεξάρτητο και διαφανή, όπως τους ζητούν επανειλημμένα οι αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί, την καταγγελία ότι οι πρόσφυγες συνελήφθησαν την Παρασκευή στην ελληνική όχθη από την ΕΛ,ΑΣ., κρατήθηκαν και παραδόθηκαν σε κουκουλοφόρους το Σάββατο, οι οποίοι τους οδήγησαν στη νησίδα. Οφείλουν επίσης να διερευνήσουν την καταγγελία για τον πνιγμό του 4χρονου Αϊμάν Σάλεχ, ο οποίος, σύμφωνα με τις πληροφορίες των προσφύγων, έχασε την ισορροπία του μέσα στη βάρκα που οδηγούσαν οι κουκουλοφόροι, και έπεσε στο νερό.

      Όπως διηγήθηκε ο πατέρας του Αϊμάν, Aμάρ, σε πρόσφυγα που βρίσκεται σε επαφή με την ομάδα, η ομάδα χτυπήθηκε βίαια από τους κουκουλοφόρους με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του το παιδί, ενώ οι κουκουλοφόροι το κοιτούσαν να χάνεται στα νερά χωρίς να επέμβουν. Ένας πρόσφυγας βούτηξε από τη βάρκα χωρίς να καταφέρει να το σώσει. Η μητέρα του Aϊμάν, Ουρντά, έγκυος σε άλλο παιδί, παραμένει εγκλωβισμένη στη νησίδα και με δυσκολία δέχεται νερό και τροφή.
      Η Liberation για τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες του Εβρου

      Aναφορά στη δοκιμασία που περνούν για πέμπτη μέρα σήμερα οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες στον Έβρο κάνει η γαλλική εφημερίδα Liberation, σε άρθρο της ανταποκρίτριας Μαρίας Μαλαγαρδή με τίτλο « Πρόσφυγες στα ελληνοτουρκικά σύνορα : μια τραγωδία στη σκιά μιας άλλης ». Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι « η έκρηξη αλληλεγγύης στην περίπτωση της Ουκρανίας, την οποία πρέπει να χαιρετίσουμε, συγκαλύπτει την συνέχιση των επαίσχυντων πρακτικών που θέτουν ζωές σε κίνδυνο σε άλλα σύνορα της ευρωπαϊκής ηπείρου ». Η γαλλική εφημερίδα αναφέρεται στα δημοσιεύματα της « Εφ.Συν. » για το θέμα, επισημαίνοντας ότι η εφημερίδα μας « θεωρείται συχνά το αντίστοιχο της Liberation στην Ελλάδα », και μεταφέρει την απεγνωσμένη έκκληση των προσφύγων για βοήθεια, την επίσκεψη Ελλήνων κομάντος που απείλησαν τους πρόσφυγες με επαναπροώθηση, και τον κίνδυνο να καταλήξουν στη Συρία, σε περίπτωση που επαναπροωθηθούν στην Τουρκία.

      https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/336146_agnooyn-tin-entoli-toy-eyr-dikastirioy-gia-ta-dikaiomata-toy-anthropoy

    • Réfugiés à la frontière gréco-turque : une tragédie dans l’ombre d’une autre

      L’Europe multiplie les gestes de générosité à l’égard des exilés ukrainiens. Mais cet immense élan de solidarité, dont il faut se réjouir, masque la poursuite de pratiques indignes qui, sur d’autres frontières du continent, mettent des vies en danger.

      Des appels à l’aide, des cris d’angoisse : une vingtaine de réfugiés, parmi lesquels sept enfants et deux femmes enceintes (dont l’une souffrirait d’hémorragie), se retrouvent seuls dans le froid, sans eau ni nourriture. Leur calvaire dure depuis samedi. Où ça, en Ukraine ? Non, sur un îlot perdu au milieu des eaux hostiles et glacées du fleuve Evros, qui délimite la frontière entre la Grèce et la Turquie.

      Loin du fracas de la guerre qui bouleverse l’Europe, d’autres drames se jouent. D’autres urgences, d’autres appels à l’aide désespérés. Ceux des réfugiés sur le fleuve Evros ont été relayés par le quotidien grec Efimerida Ton Syntakton (le Journal des rédacteurs), souvent considéré comme l’équivalent de Libération en Grèce.

      Depuis lundi, le journal raconte, jour après jour et photos à l’appui, l’épreuve de ces 20 Syriens. Ils auraient franchi le fleuve-frontière vendredi avant d’être repoussés par des commandos masqués et d’échouer sur cet îlot inhospitalier au milieu du fleuve. Mardi soir, la police grecque a prétendu les avoir cherchés, en vain. Les réfugiés, eux, qui communiquent avec des journalistes, affirment qu’un commando est apparu, leur intimant simplement l’ordre de retourner en Turquie, d’où ils redoutent d’être renvoyés en Syrie. Et dans l’immédiat, leur calvaire se poursuit dans un silence assourdissant. Entre-temps, un enfant de 7 ans aurait été emporté par les flots.
      Tant de raisons de fuir

      Cette tragédie, qui se déroule dans l’ombre d’une autre, n’est malheureusement pas un cas isolé. Alors que tout le monde se réjouit légitimement de constater l’immense élan de générosité dont l’Europe fait preuve à l’égard des Ukrainiens contraints à l’exode, cette même Europe continue à détourner le regard de pratiques illégales, inhumaines, qui bafouent les droits élémentaires d’autres exilés qui peuvent, eux aussi, prétendre au statut de réfugiés. Chaque jour ou presque, sur cette frontière orientale de l’Europe, les mêmes commandos masqués maltraitent, battent, dépouillent et renvoient vers la Turquie des gens sans défense, qui fuient également la guerre et les violences.

      Ceux qui quittent la Syrie ont même été menacés, eux aussi, par des bombes russes. Ils viennent d’un pays qui compte, aujourd’hui encore, le plus grand nombre de réfugiés ou de déplacés au monde : 13 millions. D’autres fuient l’Afghanistan (3,4 millions de déplacés internes et 2,4 millions d’exilés hors du pays). Et on se souvient encore, de la tiédeur des dirigeants européens face à la perspective de les accueillir au lendemain de la chute de Kaboul, en août.

      La liste ne s’arrête pas là. Il y a aussi, le Yémen, le Congo, l’Erythrée, le Mali… Tant de lieux de souffrances, de raisons de fuir. Les malheurs des autres sont innombrables. On ne peut pas tous les accueillir ? On n’a pas le droit de les contraindre à risquer la mort, et encore moins de les maltraiter. Peut-on les choisir ? Il y a des lois, celles du droit d’asile. Et elles devraient bénéficier à tous.
      « Bouclier de l’Europe »

      Fuir son pays n’est jamais sans danger : le 1er mars, la mer a déversé sept corps sans vie sur une plage de Lesbos, cette île grecque qui s’était trouvé au cœur de la crise migratoire de 2015. Trois jours plus tôt, douze Palestiniens, dont trois femmes et trois jeunes enfants, qui avaient réussi à accoster sur l’île voisine de Samos, ont été interceptés par la police grecque. Selon leurs témoignages, ils furent conduits dans une forêt, entièrement dénudés, même les femmes. « Et les policiers riaient », raconteront-ils.

      Délestés de leur argent, leurs portables et autres affaires, ils seront reconduits sur un radeau flottant en pleine nuit et forcés à ramer à mains nues jusqu’à ce que les garde-côtes turcs les repèrent. N’est-il pas effrayant de voir des policiers autorisés à de tels comportements ? Agissant souvent masqués, comme s’ils pouvaient désormais jouir d’un statut hors-la-loi ? Ne voit-on pas les risques pour nos démocraties, si de telles habitudes se « normalisent » ?

      Ne nous méprenons pas : la Grèce n’est pas seule en cause, et elle agit avec la bénédiction de Bruxelles qui la considère comme « le bouclier de l’Europe », selon la formule employée en 2020 par Ursula von der Leyen, la présidente de la Commission européenne. En Croatie, Bulgarie, Serbie, des scènes semblables se répètent. Et même en Pologne, pays dont tout le monde loue aujourd’hui la générosité. Oubliant que sur la frontière avec le Bélarus, le refoulement des candidats à l’asile se poursuit dans une zone interdite aux journalistes.

      Ce « deux poids deux mesures » ne minimise pas l’ampleur de la tragédie que vit l’Ukraine. Mais il suscite un malaise réel. Et dans l’immédiat, laisse sans réponse, cette question : que fait-on pour sauver ces réfugiés syriens, ces enfants, ces deux femmes enceintes, qui depuis plusieurs jours, attendent notre aide sur un îlot perdu, à notre porte ?

      https://www.liberation.fr/international/europe/refugies-a-la-frontiere-greco-turque-une-tragedie-dans-lombre-dune-autre-

    • Εισαγγελική παρέμβαση για τους εγκαταλελειμμένους Σύρους του Έβρου που διασώθηκαν
      > Intervention du procureur pour les Syriens abandonnés d’Evros qui ont été finalement secourus

      Λίγο πριν λήξει η προθεσμία για να απαντήσει η κυβέρνηση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου σήμερα στις 5 το απόγευμα, η αστυνομία Ορεστιάδας ενεργοποίησε το μεσημέρι τις δυνάμεις της ΕΜΑΚ που απεγκλώβισαν τους περίπου 30 Σύρους που είχαν μείνει αβοήθητοι σε νησίδα του Εβρου σχεδόν έξι εικοσιτετράωρα, από το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Οι Σύροι μεταφέρθηκαν στο Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης του Κυπρίνου και πρόκειται να οδηγηθούν στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης του Φυλακίου.

      Σύμφωνα με πληροφορίες, η Εισαγγελία Ορεστιάδας, κατόπιν και παραγγελίας του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, διέταξε προκαταρκτική εξέταση για τυχόν ποινικές ευθύνες των αρχών που εξέθεσαν τη ζωή των ανθρώπων σε κίνδυνο από την πολυήμερη παραμονή τους στη νησίδα.

      Η Εισαγγελία είχε δώσει εντολή στην αστυνομία Ορεστιάδας από χτες το πρωί να κάνει επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης, αλλά μέχρι αργά το βράδυ οι αστυνομικοί απαντούσαν αδιάφορα στη δικηγόρο της οργάνωσης HumanRights360 Ευγενία Κουνιάκη ότι « δεν έχει αλλάξει κάτι » και ότι δεν μπορεί να τους εντοπίσει, παρόλο που ήταν γνωστό από μέρες το γεωγραφικό τους στίγμα. Νωρίτερα η αστυνομία ισχυριζόταν ότι τους έψαχνε « με δύο αυτοκίνητα », απάντηση που συνιστά εμφανή εμπαιγμό, καθώς δεν υπάρχει οδική πρόσβαση στη νησίδα μέσα στο ποτάμι.

      Η κ. Κουνιάκη είχε κάνει την Τετάρτη αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με τη στήριξη της οργάνωσης Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, η οποία εγκρίθηκε αυθημερόν.

      Οπως ενημερώνουν οι πρόσφυγες την « Εφ.Συν. » η αστυνομία τους συνέλαβε στην ελληνική όχθη του Εβρου την Παρασκευή, τους κράτησε μία μέρα και τους παρέδωσε σε κουκουλοφόρους, που τους οδήγησαν με βάρκα στη νησίδα, αφού τους χτύπησαν. Τραγικό θύμα είναι ο τετράχρονος Αϊμάν Αλ Σαλέχ, που έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο νερό, χωρίς να προσπαθήσει κανείς κουκουλοφόρος να τον σώσει , παρά μόνο ένας πρόσφυγας που βούτηξε, αλλά δεν τα κατάφερε.

      « Ευτυχώς, η στάση των ελληνικών αρχών, που έθεσε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή και την υγεία των προσφύγων και φέρεται να συνέβαλε στον πνιγμό ενός 4χρονου παιδιού, μεταβλήθηκε και η περιπέτειά τους έλαβε σήμερα αίσιο τέλος με τη μεταφορά τους και την υπαγωγή τους στις νόμιμες διαδικασίες » σημειώνουν σε κοινή ανακοίνωση οι HumanRights360 και Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες. Ενημερώνουν ότι θα αναλάβουν περαιτέρω τη νομική συνδρομή των προσφύγων για τυχόν παραβιάσεις δικαιωμάατων τους και για τη διαδικασία ασύλου.

      https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/336330_eisaggeliki-parembasi-gia-toys-egkataleleimmenoys-syroys-toy-ebroy-poy

  • Janvier 2022 : Grèce : 29 réfugiés abandonnés pendant 5 jours sur un #îlot du fleuve Evros à la frontière gréco-turque nord

    Τους θυμήθηκαν μόλις μετά από πέντε μέρες

    Αμείλικτα τα ερωτήματα προς τις ελληνικές αρχές για τον τρόπο που χειρίστηκαν τον εγκλωβισμό 29 προσφύγων σε λωρίδα γης κατά μήκος του Εβρου, καθώς προσήλθαν για έρευνα πολύ αργά, όταν είχαν πια μεταφερθεί στην Τουρκία ● Τραγικό θάνατο βρήκε, σύμφωνα με μαρτυρίες, 33χρονος Σύρος με προβλήματα υγείας έπειτα από ξυλοδαρμό από Τούρκους συνοροφύλακες ● Παραμένει το ερώτημα πώς βρέθηκαν εκεί.

    Oι ελληνικές αρχές φαίνεται να επαληθεύονται ως προς ένα σημείο σχετικά με την υπόθεση των 29 προσφύγων –ανάμεσά τους 25 Σύροι, ο ένας με σοβαρό πρόβλημα υγείας στο νεφρό, κάποιοι με παιδιά και 4 Τούρκοι– που έμειναν παγιδευμένοι σε νησίδα του Εβρου πέντε μέρες την περασμένη εβδομάδα, από την Τετάρτη μέχρι την Κυριακή, σύμφωνα με πληροφορίες της « Εφ.Συν. » από ανθρώπους που βρίσκονται σε επικοινωνία με την ομάδα.

    Πράγματι, η αστυνομία φαίνεται ότι έκανε έρευνα στη νησίδα την Κυριακή, όπως ενημέρωσε την Υπατη Αρμοστεία και άλλους φορείς το βράδυ της ίδιας μέρας. Αλλά έφτασε αργά. Λίγο νωρίτερα είχαν φτάσει Τούρκοι συνοροφύλακες οι οποίοι έπεισαν τους πρόσφυγες ότι θα τους μεταφέρουν στην Ελλάδα, όμως τους μετέφεραν στην τουρκική όχθη του Εβρου. Από εκεί οι πρόσφυγες έβλεπαν απέναντι στη νησίδα τις ελληνικές αρχές να τους ψάχνουν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, όπως ανέφερε Σύρος πρόσφυγας σε ηχητικό μήνυμα από χώρο κράτησης στην Τουρκία την περασμένη Τρίτη, όταν αποκαταστάθηκε η επαφή με την ομάδα, που είχε διακοπεί από το πρωί της Κυριακής. Αλλά η επιχείρηση έρευνας της αστυνομίας την Κυριακή, που απέβη άκαρπη, κάθε άλλο παρά απαλλάσσει τις ελληνικές αρχές από τις ενδεχόμενες εγκληματικές ευθύνες τους για την οδυνηρή και σε τουλάχιστον μία περίπτωση μοιραία κατάληξη της προσπάθειας των προσφύγων να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα.

    Οπως αναφέρει ο πρόσφυγας στο ηχητικό μήνυμα της Τρίτης, μέρος του οποίου βρίσκεται στη διάθεση της « Εφ.Συν. », οι Τούρκοι συνοροφύλακες τους χτύπησαν βίαια όταν κατάλαβαν ότι βρίσκονται Τούρκοι ανάμεσά τους, μαζί και τον Σύρο με το σοβαρό πρόβλημα υγείας, ο οποίος τους μίλησε στα τουρκικά. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο άνθρωπος δεν άντεξε και πέθανε μετά τα χτυπήματα. Λεγόταν Μ.Α.Α. (το όνομά του βρίσκεται στη διάθεση της εφημερίδας), 33 χρόνων από το Χαλέπι, παντρεμένος, με δυο παιδιά, οδοντίατρος.

    Οι υπόλοιποι Σύροι μεταφέρθηκαν σε χώρο κράτησης κοντά στα σύνορα, οι τέσσερις Τούρκοι σε φυλακή. « Τρεις στρατιώτες μάς χτύπαγαν, γυναίκες και παιδιά. Τώρα βρίσκομαι στο κέντρο κράτησης. Σε τέσσερις-πέντε μέρες [...] θα μας πετάξουν στην Ελλάδα και οι Ελληνες θα μας γυρίσουν πίσω... » ακούγεται ο πρόσφυγας στο ηχητικό μήνυμα. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν η σχεδόν ταυτόχρονη κινητοποίηση των ελληνικών και τουρκικών αρχών την Κυριακή οφείλεται σε σήμα που πιθανόν να έστειλαν οι πρόσφυγες στον διεθνή αριθμό επείγουσας βοήθειας 112.

    Ωστόσο, από το βράδυ της Παρασκευής, η « Εφ.Συν. » βρισκόταν σε επικοινωνία με την Υπατη Αρμοστεία και άλλους φορείς για την κατάσταση και μετέδιδε μέσω της ιστοσελίδας της τις εξελίξεις και τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των προσφύγων για βοήθεια, καθώς έπεφτε πυκνό χιόνι, επικρατούσε ψύχος και είχαν τελειώσει τα τρόφιμα και το νερό.

    Η αστυνομία είχε ενημερωθεί από το βράδυ της Παρασκευής για την παρουσία των παγιδευμένων προσφύγων στη νησίδα του Εβρου, όπως και για την κρίσιμη κατάσταση της υγείας του ενός. Το βράδυ του Σαββάτου η αστυνομία ενημέρωσε την Υπατη Αρμοστεία και άλλους φορείς ότι είχε πραγματοποιήσει νωρίτερα επιχείρηση έρευνας και διάσωσης χωρίς να καταφέρει να εντοπίσει τους πρόσφυγες.

    Η επιχείρηση του Σαββάτου διαψεύδεται από τους πρόσφυγες. Σύμφωνα με όσα είπαν το πρωί της Κυριακής, η αστυνομία τούς επισκέφτηκε πράγματι στη νησίδα γύρω στις 6 το απόγευμα του Σαββάτου, αλλά τους είπε πως δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην Ελλάδα και πως πρέπει να βρουν τρόπο να γυρίσουν στην Τουρκία. Οι πρόσφυγες αρνήθηκαν σθεναρά να γυρίσουν στην Τουρκία και η αστυνομία τούς εγκατέλειψε στη νησίδα. Οταν επανήλθε την επομένη, ήταν ήδη αργά.

    Οι καταγγελίες για άρνηση διάσωσης και για εγκληματική ολιγωρία δεν είναι οι μόνες που απαιτούν πειστική απάντηση από τις ελληνικές αρχές. Προηγείται το κρίσιμο ερώτημα πώς βρέθηκαν στη νησίδα του Εβρου οι 29 πρόσφυγες στα μέσα της περασμένης εβδομάδας. Σύμφωνα με τους ίδιους, είχαν φτάσει στην ελληνική όχθη του Εβρου με σκοπό να ζητήσουν άσυλο. Δεν τους δόθηκε καμία τέτοια δυνατότητα, αντιθέτως η αστυνομία τούς συνέλαβε, τους χτύπησε βίαια και τους μετέφερε στη νησίδα, όπου τους εγκατέλειψε, ενώ η στάθμη του ποταμού ήταν ψηλή και ήταν γνωστό ότι ερχόταν σφοδρή κακοκαιρία.

    « Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ότι οι πρόσφυγες αποτελούν τα τραγικά θύματα της πολιτικής του εγκλωβισμού και των επαναπροωθήσεων. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε διακινητές και σε υπερδομές-φυλακές, θύματα σε τροχαία δυστυχήματα στην Εγνατία Οδό, σε ναυάγια στο Αιγαίο και σε πνιγμούς στον Εβρο, τώρα απροστάτευτοι στην κακοκαιρία », ανέφερε την Κυριακή το ΚΚΕ σε μια ανακοίνωση που επιβεβαιώθηκε με τον χειρότερο τρόπο.

    Μένει να φανεί αν θα υπάρξει ανεξάρτητη, διαφανής και αποτελεσματική έρευνα ή θα επιβεβαιωθούν για ακόμη μία φορά η έλλειψη λογοδοσίας, η ασυδοσία, η ατιμωρησία και η συγκάλυψη, που μαρτυρούν την ύπαρξη μιας εγκληματικής κεντρικής πολιτικής στα σύνορα.

    https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/329603_toys-thymithikan-molis-meta-apo-pente-meres

    –-

    Les questions concernant la manière dont les autorités grecques ont géré le piégeage de 29 réfugiés dans une bande de terre le long du fleuve Evros ne sauraient être contournées ; les policiers grecs sont arrivés sur place trop tard, alors que les réfugiés avaient déjà été transférés en Turquie ● Un Syrien de 33 ans ayant des problèmes de santé est mort tragiquement, selon les témoignages, après avoir été battu par des gardes-frontières turcs ● La question reste de savoir comment le groupe de réfugiés s’est trouvé là.

    Les autorités grecques semblent avoir eu raison sur un point concernant le cas des 29 réfugiés - parmi lesquels 25 Syriens, dont un souffrant d’un grave des reins, quelques enfants et 4 ressortissants Turcs - qui ont été piégés sur un îlot d’Evros pendant cinq jours la semaine du 17 janvier, de mercredi à dimanche, selon les informations du journal. de sources en contact avec le groupe.

    En effet, la police grecque s’est apparemment déplacée et est allée à l’îlot le dimanche 23 janvier, comme elle en a informé le Haut-Commissariat aux Réfugiés et d’autres organismes le soir du 23. Mais elle y est arrivée trop tard. Des gardes-frontières turcs étaient arrivés peu de temps auparavant et avaient convaincu les réfugiés qu’ils les emmèneraient en Grèce, tandis ils les ont conduits sur la rive turque du fleuve Evros. De là, les réfugiés pouvaient voir les autorités grecques les chercher de l’autre côté de l’îlot, mais ne pouvaient rien faire, a déclaré un réfugié syrien dans un message audio depuis un lieu de détention en Turquie mardi dernier, lorsque le contact avec le groupe, qui avait été coupé depuis le matin du 23, a été rétabli. Mais l’opération de recherche menée par la police dimanche, qui s’est avérée infructueuse, est loin d’exonérer les autorités grecques de toute responsabilité pénale éventuelle dans l’issue douloureuse et, dans un cas au moins, fatale de la tentative des réfugiés de demander l’asile en Grèce.

    Comme le dit le réfugié dans le message audio de mardi, et dont une partie est à la disposition du journal, les gardes-frontières turcs, lorsqu’ils ont réalisé qu’il y avait des Turcs parmi eux, les ont violemment battus y compris le Syrien avec le grave problème de santé, qui a eu le tort de leur parler en turc. Selon les récits, l’homme ne pouvait plus tenir debout et il est mort à la suite des coups reçus. Il s’appelait M.A.A. (son nom à la disposition du journal), 33 ans, originaire d’Alep, marié, père de deux enfants et dentiste.

    Les autres Syriens ont été emmenés dans un centre de détention près de la frontière, tandis que les quatre Turcs ont été jetés en prison. « Trois soldats nous frappaient, y compris les femmes et les enfants. Maintenant, je suis dans le centre de détention. Dans quatre ou cinq jours [...] ils vont de nouveau nous envoyer vers la Grèce et les Grecs nous ramèneront... », peut-on entendre dans le message audio. On ignore encore si la mobilisation quasi simultanée des autorités grecques et turques, dimanche, est due à un signal que les réfugiés auraient envoyé au numéro d’urgence international 112.

    Cependant, à partir de vendredi soir, le Journal de Rédacteurs était en contact avec le Haut-Commissariat et d’autres organismes au sujet de la situation et suivait sans cesse sur son site web l’évolution de la situation en transmettant les appels à l’aide angoissés des réfugiés, alors qu’une neige dense tombait, qu’il faisait un froid glacial et que la nourriture et l’eau venaient à manquer aux 29 réfugiés piégés.

    La police était informée depuis vendredi soir de la présence des réfugiés piégés sur l’îlot d’Evros, ainsi que de l’état de santé critique de l’un d’entre eux. Samedi soir, la police a informé le Haut-Commissariat et d’autres organismes qu’elle avait déjà mené une opération de recherche et de secours sans parvenir à localiser les réfugiés sur place.

    Cette version de l’opération de samedi 22 janvier a été formellement démentie par les réfugiés. Selon ce qu’ils nous ont dit le matin du 23, la police grecque leur est effectivement allée à leur rencontre sur l’îlot vers 18 heures samedi, mais leur a dit qu’ils n’étaient pas les bienvenus en Grèce et qu’ils devaient trouver un moyen de retourner en Turquie. Les réfugiés ont refusé avec véhémence de retourner en Turquie et la police les a abandonnés sur l’îlot. Quand les policiers sont revenus le lendemain soir, il était déjà trop tard.

    Les allégations de refus d’assistance à personne en danger, et de négligence criminelle ne sont pas les seules qui appellent une réponse probante de la part des autorités grecques. La question cruciale est avant tout de savoir comment les 29 réfugiés se sont retrouvés sur l’îlot d’Evros au milieu de la semaine du 17 janvier. Selon les réfugiés, ils étaient arrivés sur la rive grecque de l’Evros avec l’intention de demander l’asile. Ils n’ont pas eu cette possibilité ; au lieu de cela, la police les a arrêtés, battus violemment et emmenés sur l’îlot, où ils ont été abandonnés alors que le niveau de l’eau était haut et qu’une grosse intempérie s’annonçait. […]

    reste à savoir s’il y aura une enquête indépendante, transparente et efficace ou si l’absence de responsabilité, l’impunité et la dissimulation, qui prouvent l’existence d’une politique centrale criminelle aux frontières, se confirmeront une fois de plus.

    #limbe #zone_frontalière #île #Evros #asile #migrations #réfugiés #frontières #fleuve_Evros #Turquie #Grèce #Thrace

    –-

    ajouté à la métaliste sur des #réfugiés abandonnés sur des #îlots dans la région de l’#Evros, #frontière_terrestre entre la #Grèce et la #Turquie :
    https://seenthis.net/messages/953343

    • Ξανά παγιδευμένοι σε νησίδα του Έβρου οι Σύροι πρόσφυγες (janvier 2022)
      –-> Réfugiés syriens à nouveau piégés sur une île d’Evros

      Ξανά σε νησίδα του Έβρου βρίσκονται από το βράδυ της Κυριακής οι Σύροι πρόσφυγες που είχαν παγιδευτεί σε νησίδα την περασμένη εβδομάδα μέσα στο χιονιά και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν από την τουρκική συνοροφυλακή στην Τουρκία, όπου παρέμειναν σε χώρο κράτησης κοντά στα σύνορα.

      Σύμφωνα με πληροφορίες της « Εφ.Συν. » από άτομα που επικοινωνούν μαζί τους, η τουρκική συνοροφυλακή τους μετέφερε χτες από το χώρο κράτησης στην όχθη του Εβρου, τους έβαλε σε βάρκα και τους οδήγησε σε νησίδα του ποταμού, όπου τους εγκατέλειψε.

      Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για 24 άτομα, ανάμεσα στα οποία γυναίκες, η μία έγκυος, και πέντε ανήλικοι, όπως και άτομο με χτυπημένο πόδι.

      Στη διαθεση της « Εφ.Συν. » βρίσκονται ονόματα ατόμων της ομάδας και έγγραφα ταυτότητας, το γεωγραφικό στίγμα που έστειλαν οι πρόσφυγες, όπως και φωτογραφίες που έστειλαν χτες το βράδυ και σήμερα το πρωί.

      Η « Εφ.Συν. » έχει ενημερώσει από το βράδυ της Κυριακής για όλα τα στοιχεία που έρχονται στη διάθεσή της, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες, που βρίσκεται σε επικοινωνία με τους πρόσφυγες και έχει ενημερώσει τις ελληνικές αρχές.

      Οι φωτογραφίες απεικονίζουν κάποια άτομα χωρίς παπούτσια, μόνο με τις κάλτσες, ανάμεσά τους παιδιά και γυναίκες.

      Πληροφορίες από τους πρόσφυγες το πρωί της Δευτέρας αναφέρουν ότι στην περιοχή έχει φτάσει η Ελληνική Αστυνομία που ζητά έγγραφα ταυτότητας των Σύρων και τους φωτογραφίζει ή τους τραβά βίντεο.

      Οπως αποκάλυψε η « Εφ.Συν. » (« Τους θυμήθηκαν μόλις μετά από πέντε μέρες », οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι πρόσφυγες είχαν μεταφερθεί και πάλι στη νησίδα την Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου, από τις ελληνικές αρχές που τους συνέλαβαν στην ελληνικη όχθη. Παρέμειναν αβοήθητοι στη νησίδα μέχρι την Κυριακή, ενώ το απόγευμα του Σαββάτου η ελληνική αστυνομία τους επισκέφτηκε, αλλά αρνήθηκε να τους μεταφέρει στην Ελλάδα.

      Την Κυριακή τους μετέφερε στην Τουρκία η τουρκική συνοροφυλακή, τους χτύπησε βίαια, ενώ ένας 33χρονος Σύρος με σοβαρό πρόβλημα υγείας, ο Μ.Α.Α. από το Χαλέπι, πατέρας δύο παιδιών, πέθανε μετά τα χτυπήματα.

      Άλλοι τέσσερις Τούρκοι που βρίσκονταν μαζί με την ομάδα συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στις τουρικές φυλακές, χωρίς να έχουν γίνει γνωστά άλλα στοιχεία.

      https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/330005_xana-pagideymenoi-se-nisida-toy-ebroy-oi-syroi-prosfyges

  • La Turquie a souvent affirmé que la Grèce ne protégeait pas correctement les droits de cette minorité, dont beaucoup de membres sont d’origine turque et turcophones.... M. Cavusoglu avait soulevé ce sujet mi-avril lors d’une conférence de presse houleuse avec son homologue grec Nikos Dendias. « Vous ne permettez pas à la minorité turque de se dire turque. Vous les appelez musulmans », avait-il dit. « S’ils se disent turcs, ils sont turcs – vous devez le reconnaître », avait-il ajouté à l’intention de M. Dendias
    https://www.lorientlejour.com/article/1263537/colere-de-la-grece-apres-la-visite-du-ministre-turc-des-ae-a-une-mino
    #thrace #citoyenneté

  • Europe’s Border Guards Are Illegally Expelling Refugees

    Border guards expelling Syrian refugees after they’ve already been granted asylum has shown the hollowness of European Union humanitarianism. An expansion of the EU-wide Frontex force will make things even worse.

    A young man known in public documents only as Fady has been fighting a battle far harder than anyone his age would normally imagine.

    He first came to Europe from Deir az-Zour, Syria, fleeing that country’s civil war. In 2015, German authorities recognized him as a legally protected refugee. Since then, Fady has used his German passport to look for his lost brother, who he believes to be stuck in Greece and who he wishes to bring to Germany.

    He has paid dearly for those wishes.

    According to information and quotes from Fady provided to Jacobin by the Global Legal Action Network (GLAN), which is representing him in front of international policymakers, Fady took a trip to Greece in November 2016, hoping to track down his brother. At that time just eleven years of age, his brother had fled recruitment by ISIS, and Fady hoped to find him in Greece.

    While searching for him at a bus station in that country’s Evros region, Fady says he was approached by police and asked about his ethnic origin. After responding that he was Syrian, he was taken into custody by the police, who drove him to an unknown location, despite his protestations that he was a documented German resident who was in the EU legally, with the papers to prove it. They allegedly took his ID, papers, and belongings away from him before handing him to a group of people he describes as “commandos,” who he told the Intercept spoke German and were armed, masked, and clad entirely in black.

    He said the commandos beat anyone who tried to speak to them as they took a group of detained people — some as young as one or two years old — across the river border with Turkey in a rubber boat. There they were dumped paperless, homeless, and stateless in a country that many of them had never resided in for more than a couple days. It took Fady three years to get back his papers and EU residency — a period during which he tried multiple times to get back into Greece in order to search for his brother. He has not found him.

    The ordeal to which Fady was subjected is the most extreme version of what is known as a “pushback” operation. In other forms, these operations can involve keeping people outside of the borders of the EU — denying them entry at sea, for example. GLAN is arguing in front of the United Nations Human Rights Council that the type of pushback operation Fady endured, in which identity papers are confiscated, goes beyond that, amounting to a forced disappearance, which is illegal under a clause of the International Covenant on Civil and Political Rights to which Greece is a signatory. (Turning away refugees in general is also illegal under international law, but GLAN hopes to add weight to the potential HRC ruling by having the actions acknowledged as forced disappearances.)
    Frontex

    Such operations, many immigrant rights groups allege, are often led by Frontex, the EU’s border security agency, which coordinates national governments’ anti-immigration operations and is the fastest-growing agency in the EU. Headquartered in Warsaw, the organization is slated to grow from a relatively small current workforce to a staff likely to include a potential ten thousand border guards by 2027, in addition to national governments’ forces.

    I wanted to get detailed statements from the German government, the Greek government, and the Frontex bureaucracy about Fady’s incident, so I sent each group a list of several detailed questions.

    A spokesperson for the German government’s press office declined to answer the questions, sending back a short statement that read, “Within the framework of Frontex operations, the German Federal Police supports the Greek authorities to protect the Greek border. The German officers comply with German, European and international law.”

    A Frontex representative also declined to answer specific questions, stating that “Frontex is not aware of any such incident. Frontex officers deployed at the Greek land borders have not been involved in any such incidents. In addition, two investigations have found no evidence of any participation by Frontex in any alleged violations of human rights at the Greek sea borders.”

    The Greek government is keeping its silence about whether it was involved in Fady’s kidnapping. Five emails sent to the Greek Ministry of Migration and Asylum over the course of two weeks went unanswered.

    Dr Valentina Azarova of the Manchester International Law Centre and GLAN noted that Frontex’s assurances that it is not involved in violent pushbacks alongside Greek border forces are based on faulty information, citing a “dysfunctional reporting system” that was in place at the time of the alleged incident and that is under scrutiny as part of a recent wave of probes.

    While she says that Frontex’s reporting system was supposed to have improved since 2019 reforms went into place — three years after Fady says he was abducted and expelled — the scope of the current probes to the fact that there’s still a long way to go.

    “Frontex’s reporting practice is irregular and opaque,” she told me. “When it does report, it misrepresents illegal expulsions as ‘prevention of departure’ [from Turkey].”
    Driven From Home

    That euphemistic band-aid — an alleged way of trying to reverse an immigration journey that has already happened without getting caught doing so — is emblematic of the problems of this EU agency. For it is tasked with treating only the symptoms of a condition that European countries are guilty of helping to perpetuate, rather than taking on the root causes forcing people onto the move.

    The effects are felt across much of the Global South. By pulling the financial and governmental levers that control the global economy, leaders in industrialized and postindustrial countries have created what Dr Michael Yates — an economist, writer, editor, and editorial director of Monthly Review Press — calls a “complex brew” of austerity, land theft, and political oppression.

    As an addition to this brew of factors, European countries are often either silently complicit or actively encouraging of weapons sales to nearby conflict zones. For example, German manufacturers Hensoldt and Rheinmetall supplied arms to Saudi Arabia via South Africa for its war against Yemen, skirting an export ban, with full knowledge of the German government. And the French industrial giant Airbus dodged an arms embargo on Libya by routing planes through Turkey. This behavior is a logical outgrowth of late-stage capitalism, as weapon sales are one of the more profitable sectors that a business can enter, and as bought-and-paid-for politicians are told to look the other way when misbehavior occurs.

    Together, these factors — the austerity, the land theft, the political oppression, and the encouragement of violent civil conflicts — form a neocolonialist zone of low opportunity that pushes people from the Global South to the Global North.

    Not least among these sources of pressure is the Syrian civil war from which Fady and his brother fled. That conflict has now been going on for more than a decade, involving at least a half-dozen major belligerents, along with other minor parties. It has killed hundreds of thousands of people.

    Any left-wingers in the United States who had held onto hopes that the new Biden administration might introduce a more pacifist stance on Syria — perhaps removing one party from the bloody, multifaceted tragedy playing out between the Tigris and the Mediterranean — were severely disappointed. Immediately after taking office, Biden prioritized bombing that country over fulfilling his $15 minimum wage pledge. And so, the weapon sales continue, the conflict continues, and the Syrian refugees continue trying to find better lives elsewhere.

    Increasingly, those who would help the refugees are finding themselves the targets of government actions. As a Jacobin essayist documented last month, Italy’s new, supposedly centrist government has made some of its first actions a series of moves against groups that assist migrants braving the Mediterranean. On March 1, a hundred officers raided homes and offices all around Italy, seizing activists’ computers, telephones, and files. The accused are, as the essayist argued, “targeted under suspicion of the crime of saving lives.”

    Greece isn’t doing much better. As Jacobin reported last year, at least a thousand asylum seekers have been subjected to pushbacks at the hands of the Greek border authorities.
    Answering to No One

    It’s not just Greece and Italy doing dirty deeds either. Frontex is staffing up, and it is not accountable to the European Court of Human Rights, which only has jurisdiction over member states — not over the EU’s own continent-wide agencies.

    This unaccountability has emboldened Frontex, to the point where it’s comfortable flying an entire plane full of would-be refugees out of Greece to be left — as with Fady — in Turkey. As Melanie Fink wrote for the blog of the European Journal of International Law, it is “notoriously difficult to hold Frontex to account for failures” to uphold its obligations under international law, thanks to the way the bureaucracy is set up.

    And that bureaucracy just gave itself the power to carry weapons, even though, as the Frontex Files investigative website published by German broadcaster ZDF puts it, “no legal regulations permit members of an EU agency to carry firearms.” In other words, the member states never voted on these powers arming Frontex — they are fully an outgrowth of the EU unilaterally deciding that it wants a paramilitary border force to call its own.

    Either by accident or by design, Frontex has by some accounts become an opaque group of European security forces, with no one to answer to. Here there is a great risk of mission creep — for instance, if its agents join other border forces in pursuing or persecuting migrants’ rights activists or labor leaders who speak out for underpaid refugees. As the ongoing probes have affirmed, Azarova says, the whole Frontex system has been set up to be “highly unaccountable.”

    Azarova explains that both Frontex and the European Commission rely on Greece to conduct border operations in accordance with EU law but have not even considered the suspension of their extensive technical and financial assistance to Greece’s abusive border operations. Since EU institutions have done little to redress the illegal expulsions at the EU’s borders, GLAN has taken Fady’s case to the UN.

    Fady says that what he likes about Germany is that his life and work are now here. “I like Germany’s nice people and how kind they are. My work is good, and life is safe here,” he said. He’s even started supporting Bayern Munich.

    But he hopes to go back to the border areas, bringing cameras to document what governments are doing there.

    The authorities can ignore him — or kidnap him once more. While that could damage his life all over again, it will make little difference for them, as their actions will remain almost entirely futile: as long as instability, inequality, and wars encouraged by the Global North push residents of the Global South out of their homes, even ten thousand militarized, unaccountable border guards will not be enough to stop the flow. The people will keep coming.

    https://jacobinmag.com/2021/05/europe-syrian-refugees-greece-germany-frontex

    #push-backs #frontières #asile #migrations #réfugiés #refoulement #réfugiés_syriens #Evros #Thraces #Grèce #Turquie #frontière_terrestre #Frontex

    –—

    ajouté à la métaliste sur les refoulements dans la région de l’Evros :
    https://seenthis.net/messages/914147

  • Weaponizing a River

    The Dam

    On the 10th of March, news reports emerged suggesting that Bulgaria had released water downstream from the Ivaylovgrad Dam on the Ardas, a tributary of the Evros (also Meriç, and Maritsa),
    and flooded the river border at the request of the Greek government. This intentional flooding of the border was subsequently denounced as fake news by the Bulgarian authorities and remains unverified. Yet due to the increasing severity of spring floods, including as recently as 2018, the release of water from Bulgarian dams has been a subject of friction between Greece, Turkey, and their upstream riparian neighbor. On the 27th of February, Turkey decided to effectively suspend the 2016 EU-Turkey deal and in doing so directed thousands of asylum seekers to the border with Greece. In the context of Greece’s military response, the recent reports have revealed a hidden violence designed into the environment of the Evros river. In the weeks since, there have been two confirmed casualties from the use of either live or rubber rounds—Muhammad al Arab and Muhammad Gulzar.

    The alleged opening of the dam and these shootings are not distinct but are in continuity with the long-term, albeit previously low intensity, weaponization of the river. These exceptional events prove the more insidious use of the Evros as an ecological border infrastructure extending to its entire floodplain.

    The intentional flooding of the valley, and its entanglement with border defense strategies, testifies to Evros as an arcifinious space. Derived from the legal heredity of international border law, according to legal scholar John W. Donaldson, the term “arcifinious” is the territorial concept whereby a state is bounded by geophysical limits with defensive capabilities, or “natural” boundaries “fit to keep the Enemy out,” such as seas, rivers, deserts, and mountains.
    According to eighteenth-century Dutch jurist Hugo Grotius and his followers, rivers are “part of ’arcifinious’ or ’natural’ military frontier zones that are ‘indetermined,’ and flexible based on the application of force.” While rivers shift of their own volition, they are also manipulated, like straightening. Perhaps more tellingly, the very flexibility of a river—its interstitial condition between water and sediment—is useful in the production of an “indeterminate” space that is materially porous, shifting, and thus difficult for trespassers to cross. This material ambiguity also makes river boundaries unstable in the eyes of international jurisprudence. The hostile characteristics of arcifinious boundaries are mobilized in naturalizing processes central to sovereign claims to territory in a practice that enables states to obscure their agency in relation to border deaths.Some days before the 10th, word had been circulating inside the Fylakio registration and pre-removal detention center in the north of the Evros region that the dam would be opened to make the river more difficult to cross. The dam being discussed by border guards as part of a border defense strategy emphasizes the river not as “natural” but, to the contrary, always flexible to force. Fylakio, also located near the Ardas river, would be one the first villages reached when onrushing water from the dam crosses the Bulgarian-Greek border. Before these waters arrive at the “Karaağaç Triangle,” the Ardas serves as the Greek-Turkey border for one kilometer, after which it meets the Evros/Meriç between the Greek villages of Marasia and Kastanies. This is the northwestern point of the Karaağaç Triangle, which was the only segment of the Greece-Turkey border not originally delimited by the Evros/Meriç river in the 1926 Athens Protocol, an annex to the 1923 Lausanne Peace Treaty. Instead, it is today a stretch of deforested land with an eleven-kilometer-long deterrent fence. Proposed in 2011 and completed in 2012, the fence directs border crossers to more dangerous routes across the river, and to deadlier maritime crossing routes in the Aegean sea. Fittingly, the fence is mentioned as a “technical obstacle” in FRONTEX Serious Incident Reports (SIR).The Karaağaç Triangle is where refugees were directed by the Turkish government on the 27th of February, and where they found themselves trapped between Greek forces who would not let them cross and Turkish forces who prevented them from returning to Istanbul and the Turkish mainland. It is where Muhamad Gulzar, a young man from Pakistan, was shot dead, and five more were injured on the 4th of March. During our visit to the Evros in early March, we witnessed trucks carrying fencing towards strategic—yet unfortified—parts of the river. The fence is currently being elongated by forty kilometers, particularly along parcels of Greek land that sit on the Turkish side of the river, and vice versa.In the war of words exchanged by the two sides, the Greek government and far right Twitter has been using the term “hybrid war” to describe what they perceive as a Turkish attempt to “intrude” on Greek territory through indirect means, here with refugee bodies instead of bullets. In response to Turkey’s weaponization of refugees, Greece and the EU are also employing a form of hybrid warfare explicitly incorporating the river ecology itself. Where so many people were—and still are—trapped in spaces along the frontier, like at Karaağaç, they are exposed to a hybrid form of border violence involving farmers spraying pesticides onto refugees across the fence, the deployment of large fans to direct teargas back to the Turkish side, and the use of water cannons to spray blue liquid across the fence so those who make it onto the Greek side can be easily identified. In addition to these assembled elements, on the night of the 26th of March, the impromptu camp that had been set up in Pazarkule, on the Turkish side of the border, caught fire. In videos that were circulated, witnesses claim that the fires were lit by Turkish authorities (jandarma) in their attempts to remove asylum seekers from the border (a measure supposed to counter the spread of COVID-19).Authors in critical border studies refer to the mobilization of geophysical and environmental features either as a hybrid collectif, an assemblage of actants, landscape as space of moral alibi,

    or what we call border natures. The border’s ecology of exception is made possible by both the river’s adaptability to force and flexibility, and contributes to the production of an ambiguous space in which multiple modes of violence are perpetrated with impunity. Methods of hybrid warfare are unambiguously mobilizing environmental elements. As such, “nature” can no longer be an alibi but is directly incorporated in the production of death at the border.

    What is the role of water in the politics of death at the border? Here river waters stand at the intersection of connection-division, and life-death.
    The fluvial frontier is a complex and nuanced territorial condition braiding together multiple elements including conservation, transboundary river management, military technology, the geopolitics of resource logistics, and the divergently visible and opaque politics of border crossing. Thinking against material and discursive reproductions of both rivers and borders as “natural” phenomena, the Evros/Meriç/Maritsa river is the result of multiple organizational technologies of territorial sovereignty. Primary amongst these is the mobilization of major infrastructure: the dam and the contingent release of waters downstream would be a direct threat to the lives of asylum seekers attempting to enter the EU. If Bulgaria, as a member state, had opened the dam, this would have been premised on its contribution to the fortification of the external borders of fortress Europe.

    2. A Shifting Border

    The Evros/Meriç/Maritsa has its source in the Rila mountains. It runs for 310 of its 528 kilometers through Bulgaria, with the final 210 kilometers forming a border, initially between Bulgaria and Greece, and then for the last 192 kilometers between Greece and Turkey before reaching its delta and emptying into the Thracian Sea in the Aegean. The river is fast, with a mean annual flow rate of 103 cubic meters per second (a rate which can increase twofold between December and April). Its course flows over sandy and malleable soil, and annually discharges approximately 3.2 million tons of sediment and 9.5 billion cubic meters of freshwater into the sea.
    This results in frequent erosion that alters its banks. Capricious shifts of the river produce islands of stranded land; there are expanses of “Turkish” earth on the “wrong” side of the river, and elsewhere, land has been ceded by the river to Greece. These stranded territories are also points where fatalities become concentrated. Pavlos Pavlidis, coroner at the University Hospital of Alexandroupolis, capital of the Evros prefecture, and Maria-Valeria Karakasi have identified a particular parcel of land near Feres, the entry point to the Delta, as the location where seventy-two bodies were recovered between 2000 and 2014. This is also where refugees were recently directed by geographers aligned with Turkish authorities,

    and where a young man from Aleppo, Muhammad al Arab, was shot dead by Greek soldiers standing inside the dry river bed of the 1926 border, which now acts as little more than a trench. Within the above calculations of river flow and sediment transportation is concealed a deadly politics of bordering that incorporates the full spectrum of the Evros’s hydrology and manipulates the ambiguities produced by rivers.

    The river’s movements occupy a central role in the territorial disputes between the riparian states of Bulgaria, Greece, and Turkey, and compound what is already a militarized terrain. Due to these shifts, and the river’s own agency, many have considered rivers as inadequate political boundaries. Donaldson words it thus: “the presence of water makes a boundary river unstable, forceful, and risky; incompatible with the legal fiction of a fixed boundary line that would prefer the stability of land over the dynamism of water.”
    This instability lies behind the fantasies of territorial control implied by the international committee assembled in 1926 with the task of determining the precise course of the border between Greece and Turkey at the end of the Ottoman Empire.The 1926 committee, headed by Dutch colonel J. Backer, deemed that the border follow the median line between the banks throughout the course of the river, or its main “branch,” when the river splits. The border was marked with red ink on ten maps that were attached as annexes to the protocol, and the first twenty-six demarcation “pyramids” were installed. Delimited in such an inflexible way, like many river borders, it could not respond to shifts in the median line and changes in the course of the river. Instead, the demarcation of the protocol fixed the river in time and to an abstract line. Consequently, efforts to enforce the demarcation of the border have long been hampered by the agency of the river itself. As early as 1965, markers installed to designate part of the border along the Evros/Meriç by a joint Greek-Turkish committee were quickly carried away by the river. Similarly, in 2015, parts of the fence were carried away by flood waters released from the Ivaylovgrad dam. As recently as October 2017, Turkish authorities dug trenches underneath the fence to prevent flooding.

    There is now almost 100 years of geomorphological variation between the drawn border and the current course of the river. Islands that used to be there are no longer; banks have moved and canalizations have directed the river in divergent ways. Two rivers and two borders exist at the Evros/Meriç: the cartographic border of the old median line (featuring now almost unmoving oxbow lakes) and the water of the new trespass line. It comes with little surprise then that stabilizing the river banks to the 1926 condition has been a concern of both Greece and Turkey. Since 1936, the two countries have made efforts to draft plans for common flood defense, most notably the study undertaken in 1953 by the Chicago-based Harza Engineering Company. None of these plans were fully implemented, and after the 1970s, bilateral communication ceased for decades.

    In addition to the proposal of the fence in 2011, the Hellenic Army General Staff planned an unfulfilled project to dig a “120-kilometer-long, thirty-meter-wide, and seven-meter-deep” “moat.”

    Officially an “anti-tank trap” functioning primarily as a defense against Turkish invasion, in the context of increased crossings in 2011, the “moat” would have only been a further technical barrier for border crossers.

    Where rivers appear at first glance as “natural,” they are, to greater and lesser extents, the result of centuries of small and large-scale engineering interventions. In Stefan Helmreich’s concept of “infranature,” second nature—that which is always produced as socio-technical—is “folded” back into first or organic nature.
    What appears as “natural” or “organic” is therefore actually a mask for the production of techno-natural infrastructures. Helmreich echoes a famous passage in Michel Serres’s The Natural Contract where he describes the birth of geometry emerging from the calculations of Nile floods. Out of the “chaos” and “disorder” of flood events, Serres proposes that measurements made by surveyors, for irrigation purposes, reordered nature to give “it a new birth into culture.”

    Such culture, however, may itself produce violent effects. The measurements that reorder the river waters of the Evros are born into a culture that takes the form of a hybrid military-natural assemblage.

    Understanding the often intentionally ambiguous calculations of infranature in its combative applications helps to clarify how rivers are technologized through overt human interventions, such as dams and other large engineering projects, as well as in less overt ways. Rivers and their flows respond to assemblages of smaller scale and almost invisible interventions or those that occur far up river, like the opening of a dam. In these ways, the very speed at which water travels, or the amount of sediment that accumulates in the muddy delta, are part of the measurements of the infrantural technology of the arcifinious river. In these border environments, the river itself is potentially armed and dangerous.

    The river and its imagined doubling as a moat instrumentalizes the already treacherous route for asylum seekers beyond the scale of a “deterrent” into an engineered space unconcerned with fatalities. Stepping back from the Hellenic Army General Staff’s imagination, the Evros already performs the arcifinious role of a moat at the EU’s fluvial frontier. The drawing of a fixed, yet imaginary line along the central course of the river effectively produced the river as a frontier, whereby its movements and muds become spaces where sovereign territorial imaginaries are projected with horrifyingly real effects.

    3. Flood

    The risk of major flood events has long been one of the primary transboundary concerns in the Evros/Meriç/Maritsa. Such events have increased in frequency over the last twenty-five years, leading to a once in a thousand-year flood in 2005, severe events in 2006, 2007, 2011, 2014, and 2015, and a “state of emergency” announced by the Greek Government in March and April 2018.
    Flooding in the region is closely tied to the politics of hydro-electric infrastructure. The majority of large dams and reservoirs in the basin are concentrated on Bulgarian territory (as many as 722), while Turkey has built sixty, and Greece just five (mainly for irrigation purposes, as opposed to energy production). Flow variability is central to many transboundary agreements whereby upstream riparian nations either force or allow downstream riparians to adapt to seasonal changes in both wet and dry conditions.

    This is a concern for hyrdrodiplomatic relations between Greece, Turkey, and Bulgaria.

    When a tri-lateral working group met in October 2006 in Alexandroupolis, Turkey made a written demand, supported by Greece, that the reservoir storage capacity of large dams situated on the Ardas tributary in Bulgaria be regulated to “minimize water discharges downstream and reduce flow at Edirne,” a densely populated area, near to the border fence, and a major confluence where the Ardas and another tributary, the Tundzha, meet the Evros/Meriç/Maritsa. The Bulgarian delegation refused to respond and cancelled future working groups. Bulgaria is resistant to such regulation because of the role that the private sector plays in managing hydro-electric infrastructure.
    To maximize energy productivity and profits, their primary interest is to maintain the highest possible water level in the dam reservoirs all year round. Under previous conditions, this would have been in direct opposition to the interests of the downstream nations who want to regulate reservoir storage in wet seasons so they have the capacity to accommodate potential increases in volume that risk overtopping dams and result in flooding. The events of the past month, however, show that within the context of Bulgaria’s entrance into the EU in 2007, upstream storage of high levels of water is also part of military contingency planning to flood the valley and safeguard what is now a common European frontier.

    Recent attempts at hydrodiplomacy in the region include the 2016 “Joint Declaration Between the Government of the Hellenic Republic and the Government of the Republic of Turkey” signed by Prime Ministers Alexis Tsipras and Ahmet Davutoglu.

    This agreement incorporated multiple political and hydrographical issues that fold onto the frontier, including a Joint Action Plan to “stem migration flows,” with the implied proviso that Greece will support Turkey in EU visa liberalization dialogue. While this proviso has since been forgotten, the lubrication of one form of movement was unambiguously exchanged for the curtailment of another. This is followed by a section on flooding, acknowledging the damage caused each year and expressing a joint commitment to adhering to the centralized European Water Directive. As downstream nations, Greece and Turkey agreed and welcomed faintly veiled “goodwill and cooperation” from the “other relevant parties,” intimating Bulgaria, to whom they direct much of the blame.

    The overlaps between a river that regularly floods and a territory where border crossers are at the mercy of systematic violence resonates troublingly with nationalist media and governmental rhetoric of “flows,” “floods,” or “surges” and the “stemming” of migrants.”
    Naturalizing metaphors such as these emerge wherever border regimes are discursively or materially constructed to ensure the illegality of movement across borders, and in doing so, racially “other” border crossers. Indeed, hydrologic metaphors are evoked to draw a distinction between those who do not belong and those who do within a sedentary notion of territory. In light of the events of March 2020, the material movement of water out of place is not perceived as a threat that must be contained to prevent it seeping into discourses that legally and culturally ground the nation-state. Instead, the movement of these waters are deployed in the very efforts to exclude others from the space of the nation-state.Joint Operation Poseidon Land, EU border agency Frontex’s Evros operation, began in 2011. The name conjures a pathologic mythology, casting border crossers as mortals committing the hubris of seeking refuge in Europe, while Frontex claims the role of chastising deity. Here Poseidon, god of both the sea and rivers, intervenes at the land-water divide. In mythology, where his trident struck, land quakes and flooding and drowning ensues. Echoing a crude sketch of the hydrologic cycle, Operation Poseidon Land transposes border violence in liquid form from the Aegean—where Operation Poseidon Sea is enacted—to the headwaters of the Evros/Meriç/Maritsa and back down along its course. The rumored intentional flooding of the valley from the Ivaylovgrad dam brings Frontex’s troubling mythological sensibility into reality.

    4. Anachoma

    A week before the flooding made the headlines, and a day after Muhammad al Arab’s killing, the European commission president, Ursula von der Leyen visited Evros, along with three EU leaders and the Greek Prime Minister, Kyriakos Mitsotakis. Following the visit, they gave a joint statement in which der Leyen thanked Greece for being Europe’s aspida, using the Greek word for “shield” (ασπίδα).

    Der Leyen’s choice of vocabulary uncannily echoes local military discourse, in which the region is often called Greece’s ανάχωμα (anachoma), or embankment, against Turkish invasion, and more recently against asylum seekers. The landscape of the Evros/Meriç/Maritsa is entirely sculpted to either contain or facilitate movement, be it of military personnel, people, or water. The berm, a versatile and ambiguous military-ecological technology, is the physical embodiment of the ανάχωμα. There are multiple types of berms, each of which is designed to perform distinct functions. There are surpassable/summer berms, main berms, tertiary berms for flood defense, raised rail lines and roads enabling movement during flood periods, irrigation, and, most explicitly in the delta, anti-tank installations. A hierarchy is designed into the system of flood control to allow water, armies, and people to penetrate the frontier space to varying degrees.

    The military imaginary of Evros as an ανάχωμα also refers to a more nuanced politics of demographic engineering. The delimitation of the border in the 1920s coincided with the exchange of populations between Greece and Turkey, a process which created imagined communities that the river division helped crystalize. The process intended to produce a Greek Christian population along the border as a demographic buffer—or embankment—against invasion. This began with the transfer of Greek-speaking populations from what became Turkish territory on the shores of the Aegean and the Anatolian peninsula, as well as Pontic Greeks from the shores of the Black Sea. In return, Turkish-speaking and other Muslim populations from Greek territory were moved to Turkey, although significant minority populations still remain in western Thrace. In the century since, Turkish, Pomak, Bektashi, and other Muslim minorities in western Thrace have been the focus of multiple marginalizing practices. A system of checkpoints (barres) was put in place in 1936 to isolate these communities, the last of which were removed as recently as 1995.
    When we visited the Bektashi villages of Roussa and Goniko in Evros, we saw the check point still standing, an abandoned yet powerful reminder of the state as an ambient presence.

    As embankments of wet earth, berms are concentrations of these politics of demographic engineering and territorial control. They are ground engineered in excess. They are routes of control through the floodplain for the police, military, and local farmers, and they figure within the imaginary of the moat as obstacles for invading forces. The berms reveal the border regime’s deployment of the environment as defensive “infranatural” technology.

    Corresponding to the engineered limits of the floodplain, berms are often placed along the edge of the military buffer zone that runs along the Greek side of the Evros border, also known as ZAP (Zoni Asfaleias Prokalypsis). As human rights reports have been claiming for years, where the floodplain/buffer zone broadens, the river becomes a site where human rights violations occur. These include the failure to rescue and illegal pushbacks of border crossers back to Turkey.
    A case on May 8, 2018 involving a group of fourteen people attempting to cross during a flood event speaks directly to the overlapping of flooding with the operations of the border. The attempt failed and resulted in one fatality. Once the group returned to Turkey, they attempted to contact Greek authorities with a picture of the ID card and the GPS location of the body. Greek police stated that the flooding was too severe to attempt a recovery, and over the next few days, no confirmation of the recovery of the body was received. In other examples, the police have refuted the possibility of pushbacks because the water is too high or the geomorphology makes it impossible. In this way, the behavior of water in excess is co-opted as an obviatory device; a mask in the construction of denial. The flood is an alibi for border violence. Consequently, the berm infrastructure marks the limit of the flood and acts as a container for this riverine geography of exception.

    5. The Delta

    The Evros Delta, where the river meets the Thracian Sea, covers a surface area of 111,937 square kilometers. A protected conservation area designated as a wetland of international importance by the 1971 Ramsar treaty, the delta’s saline waters, ponds, and islands are home to a number of migratory bird species. Since last month, however, it has hosted a different kind of migration, with army and police units operating side by side with local, self-proclaimed “frontiersmen,” “guardians of the border,” and hunting clubs from all over Greece arriving to prevent what they understand to be an “intrusion” of “illegal aliens” (“lathrometanastes”) into Greece. Joining them are far-right and neo-nazi militants from Europe and the US who have flocked there to demonstrate their support, and “safeguard Europe’s borders.” Showing little regard for human life, they describe their operations as “hunting” for refugees. The ongoing dehumanization of asylum seekers using both language and physical force permeates the region. Detainees in the recently exposed border guard center at Poros, have described guards treating them “like animals.”
    The violent events of the past month, including the killings of Muhammad al Arab inside the Evros delta and Muhamad Gulzar in the Karaağaç Triangle, as well as the reports of the opening of the Ivaylovgrad dam, are punctuating moments that bring to the fore the slower environmental processes mobilized against asylum seekers at the border. The Evros catchment basin is currently a densely braided space of border violence and death, incorporating military personnel, nationalist and neo-nazi paramilitaries, local farmers and hunters, as well as the very ecology of this deltaic marshland, such as temperature and meteorological conditions. Indeed, rather than being a “natural” border, the Evros is an exemplary case of a borderized nature, where environmental elements, which are not deadly on their own, are made deadly by forcing people to traverse them under treacherous conditions. We have spoken with asylum seekers who have described the fog that hangs above the Evros. Fog, like clothes sodden from swimming across the river, and combined with freezing winter temperatures, contribute to the threat of hypothermia for border crossers, which, after drowning, is the second highest cause of death at Evros. As reported in the media, paramilitaries who have been recently drawn to the area to hunt people who cross “at night and in the fog,” are transposing the old Nazi directive for disappearing bodies “Nacht und Nebel” (“Night and Fog”) onto the Evros Delta.Through the waters of the river, amongst the impacted earth of the berms, and under the veil of the heavy airs of teargas and pesticides, complex forces are deployed and emerge from the fog of the Evros/Meriç/Maritsa. Understanding the complexity of the river as a weaponized border ecology is crucial to reveal the ongoing and intensifying violence that unfolds across different scales in this region. To confront the far-right that is currently assembling its forces rhetorically, environmentally, and in person in the Evros delta and all along the fluvial frontier, and to counter the obfuscating tactics long deployed by the police in their use of the river as alibi, requires understanding how this border is constructed. When considering the Evros border, we must learn to perceive the entire floodplain as a border technology. This, in turn, involves striving to see the river as a spectrum, from freezing fog in the valley, dew in the field, and mud in the floodplain as clearly as it sees water flowing between the riverbanks themselves.To assist migrants in defending their rights, and to resist the far-right seeping out of border regions into increasingly xenophobic societies, the very concept of “nature” needs to be reframed to encompass the ways it is deployed within the military imaginary of borderized environments. Practices must be developed to perceive how border regimes harness environmental processes. Such practices reveal the varying watery states of the Evros/Meriç/Maritsa as what they are: the riverine arsenal of a deadly defense architecture. The border regime operates as an expanded or “dispersed” territorial technology: an entire region designed as a violent ανάχωμα.

    https://www.e-flux.com/architecture/at-the-border/325751/weaponizing-a-river

    #weaponization #Evros #asile #migrations #réfugiés #frontières #Thrace #Grèce #Turquie #architecture_forensique #Forensic_Architecture #rivière

    • GEOGRAPHY OF EVROS/MERIÇ RIVER PUSHBACKS

      Across January, BVMN collected testimonies
      documenting pushbacks over the Evros/
      Meriç river on the Greek-Turkish border,
      impacting over 500 people-on-the-move.
      These incidents validate a pattern identified
      by BVMN of Greek authorities using small
      islands in the river to stage pushbacks, often
      leaving groups stranded there for indefinite
      periods. Beyond inhumane treatment –
      pregnant women have been left without food,
      water or shelter – several reports indicate
      that people are placed at direct risk of
      drowning (see 8.4) in the river.
      Ironically, Greece has cited flooding as a
      reason not to mount rescue operations or
      recover the bodies of those who have
      drowned, while using the riverʼs water level
      and challenging geomorphology to refute the
      possibility of pushbacks.
      One testimony (see 8.5) offers a compelling
      example of the dangers associated with this
      practice. It describes how eight North African
      men were driven into the middle of the Evros
      river and ordered to jump in. With “water
      reaching their chests ”, the men were forced
      to wade to an island from where they could
      swim to Turkish shores. While attempting the
      crossing, however, one man was swept away
      by the overwhelming current, only managing
      to survive by grabbing onto a fallen tree.
      Witnessing this scene, the remaining men on
      the island feared to cross as they could not
      swim. With soaking wet clothes, they were
      stuck there for three days in sub-zero
      temperatures, until they were eventually
      retrieved by Greek police and pushed back to
      Turkey.
      Perhaps most unsettling is that the officers
      allegedly watched this scene unfold and took
      over 72 hours to intervene. Hypothermia is
      the second highest killer of transit groups in
      the Evros region. Reminiscent of the triborder
      area between Bulgaria, Greece and
      Turkey, which is being used to stage indirect
      chain pushbacks, this phenomenon
      represents a weaponization of geography, or
      as one commentator eloquently wrote, ʻa
      form of hybrid border violence that explicitly
      incorporates the river ecology itselfʼ.

      https://www.borderviolence.eu/balkan-region-report-january-2021
      –-> pp.7-8

  • Αίτημα επιστροφής 1.500 προσφύγων στην Τουρκία κατέθεσε η Ελλάδα στην Ε.Ε.
    –-> La Grèce demande à l’UE le #retour de 1 500 réfugiés en Turquie.

    Αίτημα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τη Frontex για την άμεση επιστροφή 1.450 προσώπων, των οποίων έχουν απορριφθεί τα αιτήματα παροχής ασύλου, κατέθεσε το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, επικαλούμενο την Κοινή Δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας. Ωστόσο να σημειωθεί ότι πλέον η έκδοση των αποφάσεων παροχής ασύλου σε πρώτο βαθμό γίνονται με διαδικασίες εξπρές, μη εξασφαλίζοντας επαρκή νομική βοήθεια και κατά συνέπεια δίκαιη απόφαση.

    Στην ανακοίνωση του υπουργείου Μετανάστευσης αναφέρεται ότι η Ελλάδα ζητά να επιστρέψουν στην Τουρκία 955 αλλοδαποί που μπήκαν στη χώρα μας από την Τουρκία και βρίσκονται στη Λέσβο, 180 που βρίσκονται στη Χίο, 128 που βρίσκονται στη Σάμο και 187 στην Κω, επισημαίνοντας ότι τα αιτήματά τους για άσυλο έχουν απορριφθεί τελεσίδικα και ως εκ τούτου είναι επιστρεπτέοι, βάσει της Κοινής Δήλωσης ΕΕ- Τουρκίας.

    Το πρώτο δίμηνο του 2020 καταγράφηκαν συνολικά 139 επιστροφές προς την Τουρκία, με τη διαδικασία να έχει σταματήσει από τις 15 Μαρτίου 2020, καθώς η Τουρκία επικαλέστηκε τις δυσκολίες που επέφερε το ξέσπασμα της πανδημίας του κορονοϊού. Πλέον, το υπουργείο Μετανάστευσης ισχυρίζεται ότι « οι ταχείες διαδικασίες ελέγχων για κορονοϊό στην Ελλάδα και η σημαντική επιτάχυνση της διαδικασίας ασύλου, έχουν δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την επανέναρξη της διαδικασίας επιστροφών με ασφάλεια όσων αλλοδαπών δεν δικαιούνται διεθνούς προστασίας και εισήλθαν στην Ελλάδα από την Τουρκία ».

    Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Νότης Μηταράκης, επισημαίνει στη δήλωσή του ότι η Ελλάδα αναμένει από την Τουρκία « να ενισχύσει τις προσπάθειες στα πλαίσια της Κοινής Δήλωσης : πρώτον, στην αποτροπή διέλευσης βαρκών που ξεκινούν από τα παράλιά της με προορισμό τη χώρα μας. Δεύτερον, στην αποδοχή επιστροφών στη βάση της Κοινής Δήλωσης Ε.Ε.-Τουρκίας, αλλά και των διμερών συμφωνιών επανεισδοχής ».

    Και αναφερόμενος στην ευρωπαϊκή πολιτική για το προσφυγικό/μεταναστευτικό, σημειώνει ότι « το ζητούμενο για την Ευρώπη είναι να κατοχυρώσει στο νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου έναν κοινό μηχανισμό, καθώς και το απαραίτητο νομικό οπλοστάσιο για επιστροφές. Και να οχυρώσει, με αυτόν τον τρόπο, τις χώρες πρώτης υποδοχής απέναντι σε ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, αλλά και τη δράση κυκλωμάτων λαθροδιακινητών ».

    Την ίδια ώρα, με αφορμή το αίτημα του ελληνικού υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου προς την Κομισιόν και τη Frontex, η οργάνωση-ομπρέλα για τα ανθρώπινα δικαιώματα HIAS Greece εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία σημειώνει ότι η ταχεία διαδικασία που ακολουθείται για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου δεν εξασφαλίζει σωστή και δίκαιη απόφαση.

    Επίσης οι αιτούντες άσυλο δεν έχουν επαρκή νομική βοήθεια και η διαδικασία της προσφυγής σε δεύτερο βαθμό είναι νομικά περίπλοκη, ουσιαστικά αποτρέποντας τους πρόσφυγες από να διεκδικήσουν την παραμονή τους στη χώρα.

    « Καθίσταται σαφές ότι χωρίς νομική συνδρομή είναι αδύνατον οι αιτούντες/ούσες άσυλο να παρουσιάσουν εγγράφως και μάλιστα στην ελληνική γλώσσα, τους νομικούς και πραγματικούς λόγους για τους οποίους προσφεύγουν κατά της απορριπτικής τους απόφασης », σημειώνει μεταξύ άλλων, τονίζοντας επίσης :

    « Η έλλειψη δωρεάν νομικής συνδρομής αποβαίνει εις βάρος του δίκαιου και αποτελεσματικού χαρακτήρα που θα έπρεπε να διακρίνει τη διαδικασία ασύλου στο σύνολό της, ιδίως αν ληφθούν υπόψη οι εξαιρετικά σύντομες προθεσμίες που προβλέπονται για διαδικασία των συνόρων και τα σημαντικά κενά στη πρόσβαση σε νομική συνδρομή ήδη από το πρώτο βαθμό της διαδικασίας ασύλου ».

    https://www.efsyn.gr/node/276785

    –—

    Traduction de Vicky Skoumbi via la mailing-list Migeurop :

    Le ministère de l’Immigration et de l’Asile a soumis une demande à la Commission européenne et à #Frontex pour le #retour_immédiat de 1 450 personnes dont la demande d’asile a été rejetée, citant la déclaration commune UE-Turquie. Cependant, il convient de noter que désormais, les décisions d’asile en première instance sont prises par des procédures expresses, sans que soit assuré une aide juridique suffisante au requérant, ce qui pourrait garantir une décision équitable.

    L’annonce du ministère de l’Immigration indique que la Grèce demande le retour en Turquie de 955 étrangers qui sont entrés dans notre pays depuis la Turquie et se trouvent à #Lesbos, 180 à #Chios, 128 à #Samos et 187 à #Kos, notant que leurs demandes d’asile ont été définitivement rejetés et qu’il est possible de les renvoyer, en vertu de la déclaration commune UE-Turquie. Au cours des deux premiers mois de 2020, un total de 139 #retours_forcés en Turquie ont été enregistrés, un processus qui est au point mort depuis le 15 mars 2020, date à laquelle la Turquie a évoqué les difficultés supplémentaires causées par l’apparition de la #pandémie de #coronavirus.

    Désormais, le ministère de l’Immigration affirme que "les procédures de #dépistage_rapide du coronavirus en Grèce et l’accélération significative du processus d’asile, ont créé les bonnes conditions pour la #reprise en toute sécurité du processus de retour des étrangers qui n’ont pas droit à une protection internationale et sont entrés en Grèce depuis la Turquie. ». Le ministre de l’Immigration et de l’Asile, #Notis_Mitarakis, souligne dans sa déclaration que la Grèce attend de la Turquie "un renforcement des efforts dans le cadre de la Déclaration commune : premièrement, pour empêcher le passage des bateaux partant de ses côtes vers notre pays". Deuxièmement, par l’acceptation des retours sur la base de la déclaration commune UE-Turquie, mais aussi des accords bilatéraux de #réadmission ". Faisant référence à la politique européenne des réfugiés / immigration, il a noté que « l’objectif de l’Europe est d’établir un mécanisme commun dans le nouveau pacte d’immigration et d’asile, ainsi que l’arsenal juridique nécessaire pour les retours. Et de fortifier, de cette manière, les premiers pays d’accueil contre les flux migratoires incontrôlés, mais aussi l’action des réseaux de passeurs ".

    Dans le même temps, à l’occasion de la demande du ministère grec de l’Immigration et de l’asile à la Commission et à Frontex, l’organisation de défense des droits de l’homme HIAS Greece a publié une déclaration dans laquelle elle note que la procédure rapide suivie pour l’examen des demandes d’asile ne garantit pas décision juste et équitable. De plus, les demandeurs d’asile ne bénéficient pas d’une aide juridique suffisante et la procédure de recours en deuxième instance est juridiquement compliquée, ce qui empêche les réfugiés de défendre leur droit de séjour dans le pays. « Il devient clair que sans assistance juridique, il est impossible pour les demandeurs d’asile de présenter par écrit et qui plus est en langue grecque, les raisons juridiques et réelles pour lesquelles ils font appel de la décision de rejet de leur demande », notent-t-ils, entre autres, en soulignant : « L’absence d’assistance juridique gratuite se fait au détriment du caractère équitable et efficace de la #procédure_d'asile dans son ensemble, en particulier compte tenu des délais extrêmement courts prévus de la #procédure_à_la_frontière (#Border_procedure) et des lacunes importantes déjà en matière d’accès à l’#aide_juridique, dès la première instance de la procédure d’asile ".

    #Grèce #Turquie #asile #migrations #renvois #expulsions #réfugiés #accord_UE-Turquie #déboutés

    ping @isskein @karine4

    • « Ναι » στις επιστροφές μεταναστών λέει η Τουρκία

      Πρόκειται για αίτημα που κατέθεσε την περασμένη εβδομάδα στην Ε.Ε. και στον Frontex ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης.

      Θετική ανταπόκριση της Τουρκίας στο ελληνικό αίτημα για επιστροφή 1.450 αλλοδαπών των οποίων τα αιτήματα ασύλου έχουν απορριφθεί τελεσιδίκως προκύπτει από τη χθεσινή συνάντηση του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Πρόκειται για αίτημα που κατέθεσε την περασμένη εβδομάδα στην Επιτροπή και στον Frontex ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης. Ο κ. Τσαβούσογλου, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Καθημερινη , είπε ότι το ζήτημα θα επιλυθεί με ορίζοντα τον Μάρτιο.

      Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η συνάντηση με τον κ. Σχοινά –η πρώτη μεταξύ των δύο ανδρών– διήρκεσε μία ώρα και συζητήθηκαν όλα τα θέματα αρμοδιότητος του αντιπροέδρου : το μεταναστευτικό, η ασφάλεια, ο διαθρησκειακός διάλογος και οι επαφές μεταξύ των λαών. Κοινοτικές πηγές αναφέρουν ότι, ενόψει της Συνόδου Κορυφής του Μαρτίου και της έκθεσης Μπορέλ για τις ευρωτουρκικές σχέσεις, είναι επιτακτική ανάγκη η οικοδόμηση ενός πλαισίου θετικής συνεννόησης και η αποφυγή διχαστικών δηλώσεων που θα οξύνουν εκ νέου τις εντάσεις. Ο κ. Τσαβούσογλου κάλεσε τον κ. Σχοινά να συμμετάσχει ως κεντρικός ομιλητής στο Φόρουμ της Αττάλειας τον προσεχή Ιούνιο.

      Σε θετικό κλίμα εξελίχθηκε και η συνάντηση του Τούρκου υπουργού με την επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων Ιλβα Γιόχανσον. Τα βασικά θέματα τα οποία συζήτησαν, σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν οι δεσμεύσεις των δύο πλευρών όπως απορρέουν από την Κοινή Δήλωση Ε.Ε. – Τουρκίας για τη διαχείριση του μεταναστευτικού και τα προαπαιτούμενα με τα οποία πρέπει να συμμορφωθεί η Αγκυρα για να υπάρξει πρόοδος στο θέμα της απελευθέρωσης των θεωρήσεων. Ο κ. Τσαβούσογλου συναντήθηκε επίσης με τον Ζοζέπ Μπορέλ και τον επίτροπο Διεύρυνσης Ολιβερ Βαρχέλι, ενώ είχε και ένα σύντομο τετ α τετ με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Σε δηλώσεις του πριν από τη δική του συνάντηση με τον κ. Τσαβούσογλου, ο ύπατος εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την Εξωτερική Πολιτική χαρακτήρισε το 2020 « περίπλοκο έτος » για τις σχέσεις των δύο πλευρών. « Πρόσφατα όμως », πρόσθεσε ο κ. Μπορέλ, « έχουμε δει βελτίωση της ατμόσφαιρας » και « κάποια σημαντικά βήματα » στην αναζήτηση « κοινών στρατηγικών συμφερόντων ».

      « Ενα θετικό βήμα είναι η ανακοινωθείσα επανέναρξη των διερευνητικών συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας », είπε ο κ. Μπορέλ, σημειώνοντας : « Πρέπει να υπάρξει επιμονή σε αυτές τις προσπάθειες. Προθέσεις και ανακοινώσεις πρέπει να μεταφραστούν σε πράξεις ». Επανέλαβε δε την « πλήρη δέσμευση » της Ε.Ε. να στηρίξει την « ταχεία επανέναρξη » των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, υπό την αιγίδα του γ.γ. του ΟΗΕ. « Είναι ισχυρή μας επιθυμία να υπάρξει μια αποκλιμάκωση διαρκείας στην Ανατ. Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή και είμαι βέβαιος ότι μπορούμε να έχουμε ένα διάλογο ουσίας για να ενισχύσουμε τις πολιτικές διαδικασίες που συνδέονται με συγκρούσεις στην περιοχή, στη Λιβύη, στη Συρία ή στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ », είπε.

      Επιπλέον, « με πλήρη αμοιβαίο σεβασμό, θα μιλήσουμε ειλικρινά και ανοιχτά για την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία και τις προοπτικές ένταξης [της χώρας στην Ε.Ε.] », ανέφερε ο κ. Μπορέλ. Μιλώντας νωρίτερα στο Ευρωκοινοβούλιο, ο ύπατος εκπρόσωπος επανέλαβε τις ανησυχίες της Ε.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία. Εκανε αναφορά στις υποθέσεις Ντεμιρτάς και Καβαλά αλλά και στις « βαθιά ανησυχητικές » διώξεις δημάρχων της αντιπολίτευσης.

      ​​​​​​Από την πλευρά του, ο κ. Τσαβούσογλου χαρακτήρισε κι αυτός το περασμένο έτος « προβληματικό » για τις σχέσεις Ε.Ε. – Τουρκίας. Χαιρέτισε τις αμοιβαίες κινήσεις βελτίωσης της ατμόσφαιρας που έχουν γίνει έκτοτε και είπε ότι μαζί με τον κ. Μπορέλ θα « εργαστούν για να προετοιμάσουν » την επίσκεψη στην Αγκυρα της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ. Υπενθυμίζεται, πάντως, ότι η επίσκεψη αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα από ευρωπαϊκής πλευράς.

      https://www.stonisi.gr/post/14486/nai-stis-epistrofes-metanastwn-leei-h-toyrkia

    • Le Ministre grec de la politique migratoire demande la #révision de l’accord UE-Turquie, afin que les retours puissent être également effectués depuis la #frontière_terrestre

      Traduction du grec reçue via la mailing-list Migreup :

      "Il est clair qu’aucune nouvelle structure ne sera créée en #Thrace", a déclaré M. Mitarakis.

      La nécessité de réviser la déclaration commune UE-Turquie, de manière à inclure les frontières terrestres, mais si et seulement si elle est accompagnée par la levée de restriction géographique pour ceux qui arrivent aux îles, a été mise en avant lors d’une conférence de presse d’Alexandroupolis par le ministre de l’Immigration et de l’Asile Notis Mitarakis.

      Évoquant les points qui doivent être modifiés dans l’accord, M. Mitarakis a déclaré que << le premier est la question de la levée de la restriction géographique imposée par l’accord qui a créé une énorme pression sur les îles de la mer Égée, car elle associait a possibilité d’un renvoi à Turquie de ceux qui n’ont pas droit à une protection internationale à leur confinement géographique aux îles jusqu’à la fin de la procédure d’asile.

      Le ministre a souligné que si la clause de la restriction géographique est levée, nous devrions reconsidérer l’accord européen afin que les retours puissent être effectués depuis les frontières terrestres [et non pas uniquement par voie maritime], "à condition de ne pas rendre obligatoire le séjour des demandeurs d’asile qui arrivent par voie terrestre à la région Evros », dit-il.

      Après les réactions extrêmes de certains habitants d’Orestiada avant-hier, Notis Mitarakis a souligné que "la politique nationale pour Thrace et Evros ne change pas, il est clair qu’aucune nouvelle structure ne sera créée en Thrace, et qu’il n’y aura pas de séjour d’immigrants en Thrace. Le caractère du #hotspot #Fylakio ne change pas non plus, tous les demandeurs vont être transférés après les contrôles nécessaires vers les structures existantes de régions non-frontalières ».

      Enfin, le ministre a essentiellement annoncé la décision prise de déplacer le bureau régional d’asile d’#Alexandroupoli à #Kavala, arguant que la présence d’immigrants à Alexandroupoli pour traiter leurs dossiers est contraire à la politique qui stipule que les migrants ne doivent pas s’installer à la région frontalière d’#Evros.

      source en grec :
      https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/280765_mitarakis-epanexetasi-tis-symfonias-gia-na-mporoyn-na-ginontai-epistrof

      #transferts

  • Sur la frontière gréco-turque, à l’épicentre des tensions

    L’Union européenne entend sanctionner la politique de plus en plus expansionniste de la Turquie, qui ravive en Grèce les souvenirs des conflits du passé. Ligne de rupture, mais aussi d’échanges entre Orient et Occident, la frontière gréco-turque ne respire plus depuis la crise sanitaire. De #Kastellorizo à la #Thrace en passant par #Lesbos, les deux pays ont pourtant tant de choses en commun, autour de cette démarcation qui fut mouvante et rarement étanche.

    Petite île aux confins orientaux de la Grèce, Kastellorizo touche presque la #Turquie. Le temps s’écoule lentement dans l’unique village, logé dans une baie profonde. En cette fin septembre, de vieux pêcheurs jouent aux cartes près des enfants qui appâtent des tortues dans les eaux cristallines. Devant son café froid, M. Konstantinos Papoutsis observe, placide, l’immense côte turque, à guère plus de deux kilomètres, et la ville de Kaş, son seul horizon. « Nous sommes une île touristique tranquille, assure cet homme affable qui gère une agence de voyages. Je l’ai répété aux touristes tout l’été. » Attablée autour de lui, la poignée d’élus de cette commune de cinq cents âmes reprend ses propos d’un air débonnaire : « Il n’y a aucun danger à Kastellorizo ! »

    Un imposant ferry, qui paraît gigantesque dans ce petit port méditerranéen, vient animer le paysage. Parti d’Athènes vingt-quatre heures plus tôt, il manœuvre difficilement pour débarquer ses passagers, parmi lesquels une cinquantaine d’hommes en treillis et chapeaux de brousse. Les soldats traversent la baie d’un pas vif avant de rejoindre les falaises inhabitées qui la dominent. « C’est une simple relève, comme il y en a tous les mois », commente M. Papoutsis, habitué à cette présence.

    Selon le #traité_de_Paris de février 1947 (article 14), et du fait de la cession par l’Italie à la Grèce du Dodécanèse, les îles dont fait partie Kastellorizo sont censées être démilitarisées. Dans les faits, les troupes helléniques y guettent le rivage turc depuis l’occupation par Ankara de la partie nord de Chypre, en 1974, précisent plusieurs historiens (1). Cette défense a été renforcée après la crise gréco-turque autour des îlots disputés d’Imia, en 1996. La municipalité de Kastellorizo refuse de révéler le nombre d’hommes postés sur ses hauteurs. Et si les villageois affichent un air de décontraction pour ne pas effrayer les visiteurs — rares en cette période de Covid-19 —, ils n’ignorent pas l’ombre qui plane sur leur petit paradis.

    Un poste avancé d’Athènes en Méditerranée

    Kastellorizo se trouve en première ligne face aux menaces du président turc Recep Tayyip Erdoğan, qui veut redessiner les cartes et imposer son propre #partage_des_eaux. Depuis les années 1970, les #îles du #Dodécanèse font l’objet d’un #conflit larvé entre ces deux pays membres de l’Organisation du traité de l’Atlantique nord (OTAN). La Turquie conteste la souveraineté grecque sur plusieurs îles, îlots et rochers le long de sa côte. Surtout, elle est l’un des rares pays, avec notamment les États-Unis, à ne pas avoir signé la convention des Nations unies sur le droit de la mer (dite #convention_de_Montego_Bay, et entrée en vigueur en 1994), et ne reconnaît pas la revendication par la Grèce d’un plateau continental autour de ses îles. Athènes justifie dès lors leur #militarisation au nom de la #légitime_défense (2), en particulier depuis l’occupation turque de Chypre et en raison d’une importante présence militaire à proximité : la marine et l’armée de l’air turques de l’Égée sont basées à İzmir, sur la côte occidentale de l’Asie Mineure.

    Si proche de la Turquie, Kastellorizo se trouve à 120 kilomètres de la première autre île grecque — Rhodes — et à plus de 520 kilomètres du continent grec. Alors que l’essentiel de la #mer_Egée pourrait être revendiqué par Athènes comme #zone_économique_exclusive (#ZEE) (3) au titre de la convention de Montego Bay (voir la carte ci-contre), ce lointain îlot de neuf kilomètres carrés lui permet de facto de jouir d’une large extension de plusieurs centaines de kilomètres carrés en Méditerranée orientale. Or, faute d’accord bilatéral, cette ZEE n’est pas formellement établie pour Ankara, qui revendique d’y avoir librement accès, surtout depuis la découverte en Méditerranée orientale de gisements d’#hydrocarbures potentiellement exploitables. À plusieurs reprises ces derniers mois, la Turquie a envoyé dans le secteur un bateau de recherche sismique baptisé #Oruç_Reis, du nom d’un corsaire ottoman du XVIe siècle — surnommé « #Barberousse » — né à Lesbos et devenu sultan d’Alger.

    Ces manœuvres navales font écho à l’idéologie de la « #patrie_bleue » (#Mavi_Vatan). Soutenue par les nationalistes et les islamistes, cette doctrine, conçue par l’ancien amiral #Cem_Gürdeniz, encourage la Turquie à imposer sa #souveraineté sur des #zones_disputées en #mer_Noire, en mer Égée et en #Méditerranée. Ces derniers mois, M. Erdoğan a multiplié les discours martiaux. Le 26 août, à l’occasion de l’anniversaire de la bataille de Manzikert, en 1071, dans l’est de la Turquie, où les Turcs Seldjoukides mirent en déroute l’armée byzantine, il avertissait la Grèce que toute « erreur » mènerait à sa « ruine ». Quelques semaines plus tard, le 21 octobre, lors d’une rencontre avec les présidents chypriote et égyptien à Nicosie, M. Kyriakos Mitsotakis, le premier ministre grec conservateur, accusait la Turquie de « fantasmes impérialistes assortis d’actions agressives ».

    Sous pression en août dernier, Athènes a pu compter sur le soutien de la République de Chypre, de l’Italie et de la France, avec lesquelles elle a organisé des manœuvres communes. Ou encore de l’Égypte, avec laquelle elle vient de signer un accord de partage des #zones_maritimes. Déjà en conflit ouvert avec son homologue turc sur la Syrie, la Libye et le Caucase, le président français Emmanuel Macron s’est résolument rangé aux côtés d’Athènes. « C’est un allié précieux que l’on voudrait inviter à venir sur notre île », déclare l’adjoint à la municipalité de Kastellorizo, M. Stratos Amygdalos, partisan de Nouvelle Démocratie, le parti au pouvoir. À la mi-septembre 2020, la Grèce annonçait l’acquisition de dix-huit Rafale, l’avion de combat de Dassault Aviation.

    « Erdoğan se prend pour Soliman le Magnifique. Mais il perd du crédit dans son pays, la livre turque s’effondre. Alors il essaie de redorer son image avec des idées de conquêtes, de rêve national… », maugrée de son côté M. Konstantinos Raftis, guide touristique à Kastellorizo. La comparaison entre le sultan de la Sublime Porte et l’actuel président turc revient fréquemment dans ce pays qui fit partie de l’Empire ottoman durant quatre siècles (de 1430, date de la chute de Salonique, à l’indépendance de 1830). La résistance hellénique a forgé l’identité de l’État grec moderne, où l’on conserve une profonde suspicion à l’égard d’un voisin encombrant, quatre fois plus riche, six fois plus grand et huit fois plus peuplé. Cette méfiance transcende les clivages politiques, tant le #nationalisme irrigue tous les partis grecs. Athènes voit aujourd’hui dans la doctrine de la « patrie bleue » une politique expansionniste néo-ottomane, qui fait écho à l’impérialisme passé.

    À l’embouchure du port de Kastellorizo, la silhouette d’une mosquée transformée en musée — rare vestige de la présence ottomane — fait de l’ombre à un bar à cocktails. L’édifice trône seul face aux vingt-six églises orthodoxes. La Constitution précise que l’orthodoxie est la « religion dominante » dans le pays, et, jusqu’en 2000, la confession était inscrite sur les cartes d’identité nationales. La suppression de cette mention, à la demande du gouvernement socialiste, a provoqué l’ire de la puissante Église orthodoxe, plus de 95 % des Grecs se revendiquant alors de cette religion. « Pendant toute la période du joug ottoman, nous restions des Grecs. Nos ancêtres ont défendu Kastellorizo pour qu’elle garde son identité. Nous nous battrons aussi pour qu’elle la conserve », s’emballe soudainement M. Raftis.

    Son île a dû résister plus longtemps que le reste du pays, insiste le sexagénaire. Après le départ des Ottomans, Kastellorizo, convoitée par les nations étrangères pour sa position géographique aux portes de l’Orient, a été occupée ou annexée par les Français (1915-1921), les Italiens (1921-1944), les Britanniques (1944-1945)… L’îlot n’est devenu complètement grec qu’en 1948, comme l’ensemble des îles du Dodécanèse. Depuis, il arbore fièrement ses couleurs. Dans la baie, plusieurs étendards bleu et blanc flottent sur les balcons en encorbellement orientés vers la ville turque de Kaş (huit mille habitants). Le nombre de ces drapeaux augmente quand la tension s’accroît.

    Trois autres grands étendards nationaux ont été peints sur les falaises par des militaires. En serrant les poings, M. Raftis raconte un épisode qui a « mis les nerfs de tout le monde à vif ». À la fin septembre 2020, un drone d’origine inconnue a diffusé des chants militaires turcs avant d’asperger ces bannières d’une peinture rouge vif, évoquant la couleur du drapeau turc. « C’est une attaque impardonnable, qui sera punie », peste l’enfant de l’île, tout en scrutant les quelques visages inconnus sur la promenade. Il redoute que des espions viennent de Turquie.

    « Les #tensions durent depuis quarante ans ; tout a toujours fini par se régler. Il faut laisser la Turquie et la Grèce dialoguer entre elles », relativise pour sa part M. Tsikos Magiafis, patron avenant d’une taverne bâtie sur un rocher inhabité, avec une vue imprenable sur Kaş. « Les querelles sont affaire de diplomates. Les habitants de cette ville sont nos frères, nous avons grandi ensemble », jure ce trentenaire marié à une Turque originaire de cette cité balnéaire. Adolescent, déjà, il délaissait les troquets de Kastellorizo pour profiter du bazar de Kaş, du dentiste ou des médecins spécialisés qui manquent au village. Les Turcs, eux, ont compté parmi les premiers touristes de l’île, avant que la frontière ne ferme totalement en mars 2020, en raison du Covid-19.

    À Lesbos, les réfugiés comme « #arme_diplomatique »

    À 450 kilomètres plus au nord-ouest, au large de l’île de Lesbos, ce ne sont pas les navires de recherche d’hydrocarbures envoyés par Ankara que guettent les Grecs, mais les fragiles bateaux pneumatiques en provenance de la côte turque, à une dizaine de kilomètres seulement. Cette île montagneuse de la taille de la Guadeloupe, qui compte 85’000 habitants, constitue un autre point de friction, dont les migrants sont l’instrument.

    Depuis une décennie, Lesbos est l’une des principales portes d’entrée dans l’Union européenne pour des centaines de milliers d’exilés. Afghans, Syriens, Irakiens ou encore Congolais transitent par la Turquie, qui accueille de son côté environ quatre millions de réfugiés. En face, le rivage turc se compose de plages peu touristiques et désertes, prisées des passeurs car permettant des départs discrets. Les migrants restent toutefois bloqués à Lesbos, le temps du traitement de leur demande d’asile en Grèce et dans l’espoir de rejoindre d’autres pays de l’espace Schengen par des voies légales. Le principal camp de réfugiés, Moria, a brûlé dans des conditions obscures le 8 septembre, sans faire de victime grave parmi ses treize mille occupants.

    Pour M. Konstantinos Moutzouris, le gouverneur des îles égéennes du Nord, ces arrivées résultent d’un calcul stratégique d’Ankara. « Erdoğan utilise les réfugiés comme arme diplomatique, il les envoie lorsqu’il veut négocier. Il a une attitude très agressive, comme aucun autre dirigeant turc avant lui », accuse cette figure conservatrice locale, connue pour ses positions tranchées sur les migrants, qu’il souhaite « dissuader de venir ».

    Il en veut pour preuve l’épisode de tension de mars 2020. Mécontent des critiques de l’Union européenne lors de son offensive contre les Kurdes dans le nord de la Syrie, le président turc a annoncé l’ouverture de ses frontières aux migrants voulant rejoindre l’Europe, malgré l’accord sur le contrôle de l’immigration qu’il a passé avec Bruxelles en mars 2016. Plusieurs milliers de personnes se sont alors massées aux portes de la Grèce, à la frontière terrestre du Nord-Est, suscitant un renforcement des troupes militaires grecques dans ce secteur. Dans le même temps, à Lesbos, une dizaine de bateaux chargés de réfugiés atteignaient les côtes en quelques jours, déclenchant la fureur d’extrémistes locaux. « Nous ne communiquons plus du tout avec les autorités turques depuis », affirme M. Moutzouris.

    Athènes assume désormais une ligne dure, quitte à fermer une partie de sa frontière commune avec la Turquie aux demandeurs d’asile, en dépit des conventions internationales que la Grèce a signées. Le gouvernement a ainsi annoncé mi-octobre la construction d’un nouveau #mur de 27 kilomètres sur la frontière terrestre. Au début de l’année 2020, il avait déjà déclaré vouloir ériger un #barrage_flottant de 2,7 kilomètres au large de Lesbos. Un ouvrage très critiqué et jugé illégal par les organisations non gouvernementales (ONG) de défense des droits humains. Un projet « absurde », juge M. Georgios Pallis, pharmacien de l’île et ancien député Syriza (gauche). Plusieurs sources locales évoquent une suspension de la construction de ce barrage. Le gouvernement, lui, ne communique pas à ce sujet.

    « Les réfugiés payent la rupture du dialogue gréco-turc », déplore M. Pallis entre deux mezze arrosés de l’ouzo local, près du port bruyant de Mytilène, dans le sud de l’île. « Des retours forcés de migrants sont organisés par les gardes-côtes grecs. » En septembre, le ministre de la marine se targuait, au cours d’une conférence de presse, d’avoir « empêché » quelque dix mille migrants d’entrer en 2020. Un mois plus tard, le ministre de l’immigration tentait, lui, de rectifier le tir en niant tout retour forcé. À Lesbos, ces images de réfugiés rejetés ravivent un douloureux souvenir, analyse M. Pallis : « Celui de l’exil des réfugiés d’Asie Mineure. » Appelé aussi en Grèce la « #grande_catastrophe », cet événement a fondé l’actuelle relation gréco-turque.

    Au terme du déclin de l’Empire ottoman, lors de la première guerre mondiale, puis de la guerre gréco-turque (1919-1922), les Grecs d’Asie Mineure firent l’objet de #persécutions et de #massacres qui, selon de nombreux historiens, relèvent d’un #génocide (4). En 1923, les deux pays signèrent le #traité_de_Lausanne, qui fixait les frontières quasi définitives de la Turquie moderne et mettait fin à l’administration par la Grèce de la région d’İzmir-Smyrne telle que l’avait décidée le #traité_de_Sèvres de 1920 (5). Cet accord a aussi imposé un brutal #échange_de_populations, fondé sur des critères religieux, au nom de l’« #homogénéité_nationale ». Plus de 500 000 musulmans de Grèce prirent ainsi le chemin de l’Asie Mineure — soit 6,5 % des résidents de Lesbos, selon un recensement de 1920 (6). En parallèle, le traité a déraciné plus de 1,2 million de chrétiens orthodoxes, envoyés en Grèce. Au total, plus de 30 000 sont arrivés dans l’île. Ils ont alors été péjorativement baptisés les « #graines_de_Turcs ».

    « Ils étaient chrétiens orthodoxes, ils parlaient le grec, mais ils étaient très mal perçus des insulaires. Les femmes exilées de la grande ville d’İzmir étaient surnommées “les prostituées”. Il a fallu attendre deux générations pour que les relations s’apaisent », raconte M. Pallis, lui-même descendant de réfugiés d’Asie Mineure. « Ma grand-mère est arrivée ici à l’âge de 8 ans. Pour s’intégrer, elle a dû apprendre à détester les Turcs. Il ne fallait pas être amie avec “l’autre côté”. Elle n’a pas remis les pieds en Turquie avant ses 80 ans. »

    Enfourchant sa Vespa sous une chaleur accablante, M. Pallis s’arrête devant quelques ruines qui se dressent dans les artères de #Mytilène : d’anciennes mosquées abandonnées. L’une n’est plus qu’un bâtiment éventré où errent des chatons faméliques ; une autre a été reconvertie en boutique de fleuriste. « Les autorités n’assument pas ce passé ottoman, regrette l’ancien député. L’État devrait financer la reconstruction de ces monuments et le développement du tourisme avec la Turquie. Ce genre d’investissements rendrait la région plus sûre que l’acquisition de Rafale. »

    En #Thrace_occidentale, une population musulmane ballottée

    Dans le nord-est du pays, près de la frontière avec la Turquie et la Bulgarie, ce passé ottoman reste tangible. En Thrace occidentale, les #mosquées en activité dominent les villages qui s’élèvent au milieu des champs de coton, de tournesols et de tabac. La #minorité_musulmane de Grèce vit non loin du massif montagneux des #Rhodopes, dont les sommets culminent en Bulgarie. Forte d’entre 100 000 et 150 000 personnes selon les autorités, elle se compose de #Roms, de #Pomaks — une population d’origine slave et de langue bulgare convertie à l’#islam sous la #domination_ottomane — et, majoritairement, d’habitants aux racines turques.

    « Nous sommes des citoyens grecs, mais nous sommes aussi turcs. Nous l’étions avant même que la Turquie moderne existe. Nous parlons le turc et nous avons la même #religion », explique M. Moustafa Moustafa, biologiste et ancien député Syriza. En quelques mots, il illustre toute la complexité d’une #identité façonnée, une fois de plus, par le passé impérial régional. Et qui se trouve elle aussi au cœur d’une bataille d’influence entre Athènes et Ankara.

    Rescapée de l’#Empire_ottoman, la minorité musulmane a vu les frontières de la Grèce moderne se dessiner autour d’elle au XXe siècle. Elle fut épargnée par l’échange forcé de populations du traité de Lausanne, en contrepartie du maintien d’un patriarcat œcuménique à Istanbul ainsi que d’une diaspora grecque orthodoxe en Turquie. Principalement turcophone, elle évolue dans un État-nation dont les fondamentaux sont la langue grecque et la religion orthodoxe.

    Elle a le droit de pratiquer sa religion et d’utiliser le turc dans l’enseignement primaire. La région compte une centaine d’écoles minoritaires bilingues. « Nous vivons ensemble, chrétiens et musulmans, sans heurts. Mais les mariages mixtes ne sont pas encore tolérés », ajoute M. Moustafa, dans son laboratoire de la ville de #Komotini — aussi appelée #Gümülcine en turc. Les quelque 55 000 habitants vivent ici dans des quartiers chrétiens et musulmans érigés autour d’une rivière méandreuse, aujourd’hui enfouie sous le béton. M. Moustafa n’a presque jamais quitté la Thrace occidentale. « Notre minorité n’est pas cosmopolite, nous sommes des villageois attachés à cette région. Nous voulons juste que nos descendants vivent ici en paix », explique-t-il. Comme de nombreux musulmans de la région, il a seulement fait ses études supérieures en Turquie, avant de revenir, comme aimanté par la terre de ses ancêtres.

    À cent kilomètres de Komotini, la Turquie demeure l’« État parrain » de ces musulmans, selon le traité de Lausanne. Mais l’influence de celle que certains nomment la « mère patrie » n’est pas toujours du goût de la Grèce. Les plus nationalistes craignent que la minorité musulmane ne se rapproche trop du voisin turc et ne manifeste des velléités d’indépendance. Son statut est au cœur de la discorde. La Turquie plaide pour la reconnaissance d’une « #minorité_turque ». La Grèce refuse, elle, toute référence ethnique reliée à une appartenance religieuse.

    La bataille se joue sur deux terrains : l’#éducation et la religion. À la fin des années 1990, Athènes a voulu intégrer la minorité dans le système d’éducation publique grec, appliquant notamment une politique de #discrimination_positive et offrant un accès facilité à l’université. Les musulmans proturcs plaident, eux, pour la création de davantage d’établissements minoritaires bilingues. Sur le plan religieux, chaque partie nomme des muftis, qui ne se reconnaissent pas mutuellement. Trois représentants officiels sont désignés par la Grèce pour la région. Deux autres, officieux, le sont par les musulmans de Thrace occidentale soutenus par Ankara, qui refuse qu’un État chrétien désigne des religieux.

    « Nous subissons toujours les conséquences des #crises_diplomatiques. Nous sommes les pions de leur jeu d’échecs », regrette d’une voix lasse M. Moustafa. Le sexagénaire évoque la période qui a suivi le #pogrom dirigé principalement contre les Grecs d’Istanbul, qui avait fait une quinzaine de morts en 1955. Puis les années qui ont suivi l’occupation du nord de #Chypre par la Turquie, en 1974. « Notre minorité a alors subi une violation de ses droits par l’État grec, dénonce-t-il. Nous ne pouvions plus passer le permis de conduire. On nous empêchait d’acheter des terres. » En parallèle, de l’autre côté de la frontière, la #peur a progressivement poussé la communauté grecque de Turquie à l’exil. Aujourd’hui, les Grecs ne sont plus que quelques milliers à Istanbul.

    Ces conflits pèsent encore sur l’évolution de la Thrace occidentale. « La situation s’est améliorée dans les années 1990. Mais, maltraités par le passé en Grèce, certains membres de la minorité musulmane se sont rapprochés de la Turquie, alimentant une méfiance dans l’imaginaire national grec. Beaucoup de chrétiens les considèrent comme des agents du pays voisin », constate M. Georgios Mavrommatis, spécialiste des minorités et professeur associé à l’université Démocrite de Thrace, à Komotini.
    « Ankara compte des milliers d’#espions dans la région »

    Une atmosphère de #suspicion plane sur cette ville, sous l’emprise de deux discours nationalistes concurrents. « Les gens de l’extrême droite grecque nous perçoivent comme des janissaires [soldats de l’Empire ottoman]. Erdoğan, lui, nous qualifie de soydas [« parents », en turc] », détaille d’une voix forte Mme Pervin Hayrullah, attablée dans un café animé. Directrice de la Fondation pour la culture et l’éducation en Thrace occidentale, elle se souvient aussi du passage du président turc dans la région, fin 2017. M. Erdoğan avait dénoncé les « discriminations » pratiquées par l’État grec à l’égard de cette communauté d’origine turque.

    Une chrétienne qui souhaite rester anonyme murmure, elle, que « les autorités grecques sont dépassées. La Turquie, qui est bien plus présente sur le terrain, a davantage de pouvoir. Ankara compte des milliers d’espions dans la région et donne des millions d’euros de budget chaque année au consulat turc de Komotini ». Pour Mme Hayrullah, qui est proche de cette institution, « le consulat ne fait que remplir une mission diplomatique, au même titre que le consulat grec d’Edirne [ville turque à quelque deux cents kilomètres, à la frontière] ». L’allure du consulat turc tranche avec les façades abîmées de Komotini. Surveillé par des caméras et par des gardes en noir, l’édifice est cerné de hautes barrières vertes.

    « La Grèce nous traite bien. Elle s’intéresse au développement de notre communauté et nous laisse exercer notre religion », vante de son côté M. Selim Isa, dans son bureau calme. Le président du comité de gestion des biens musulmans — désigné par l’État grec — est fier de montrer les beaux lustres et les salles lumineuses et rénovées d’une des vingt mosquées de Komotini. « Mais plus les relations avec la Turquie se détériorent et plus le consulat étend son influence, plus il revendique la reconnaissance d’une minorité turque », ajoute M. Isa, regard alerte, alors que l’appel du muezzin résonne dans la ville.

    À l’issue du sommet européen des 10 et 11 décembre, l’Union européenne a annoncé un premier volet de #sanctions contre la Turquie en raison de ses opérations d’exploration. Des mesures individuelles devraient cibler des responsables liés à ces activités. Athènes plaidait pour des mesures plus fortes, comme un embargo sur les armes, pour l’heure écarté. « C’était une proposition-clé. Nous craignons que la Turquie s’arme davantage. Sur le plan naval, elle est par exemple en train de se doter de six #sous-marins de type #214T fournis par l’#Allemagne, explique le diplomate grec Georgios Kaklikis, consul à Istanbul de 1986 à 1989. M. Erdoğan se réjouit de ces sanctions, qui sont en réalité minimes. » Le président turc a réagi par des #rodomontades, se félicitant que des pays « dotés de bon sens » aient adopté une « approche positive ». Bruxelles assure que d’autres mesures pourraient tomber en mars 2021 si Ankara ne cesse pas ces actions « illégales et agressives ».

    https://www.monde-diplomatique.fr/2021/01/PERRIGUEUR/62666
    #Grèce #Turquie #frontière #asile #migrations #réfugiés
    #Oruc_Reis #murs #Evros #barrières_frontalières #histoire

    ping @reka

    –—

    #terminologie #mots #vocabulaire :
    – "Le traité (de Lausanne) a déraciné plus de 1,2 million de chrétiens orthodoxes, envoyés en Grèce. Au total, plus de 30 000 sont arrivés dans l’île. Ils ont alors été péjorativement baptisés les « #graines_de_Turcs »."
    – "Les femmes exilées de la grande ville d’İzmir étaient surnommées “les prostituées”."

    –-> ajoutés à la métaliste sur la terminologie de la migration :
    https://seenthis.net/messages/414225

    ping @sinehebdo

  • Le #Racist_Violence_Recording_Network (#RVRN), un réseau qui recense les violences racistes en Grèce auquel participe 46 ONG et associations de la société civile, vient de présenter son #rapport annuel pour 2018. (le rapport est accessible en anglais en cliquant ici:http://rvrn.org/wp-content/uploads/2019/04/RVRN_report_2018en.pdf

    On y constate une recrudescence inquiétante de violences racistes dont la grande majorité des victimes sont des réfugiés et des migrants. Parmi les 117 incidents répertoriés, 74 ont eu pour cible des migrants et des réfugiés. Le rapport constate un renforcement de l’action des groupes organisés d’#extrême_droite qui se revendiquent comme tels et dont les attaques sont souvent planifiées d’avance. Un scénario typique est celui de la #poursuite_en_voiture des réfugiés sortant ou rentrant à un camp par un groupe d’individus qui les attaquent à coup des pieds et de barres, en visant surtout les parties visibles du corps et le visage, afin d’y provoquer des marques dans un but d’#intimidation.

    Particulièrement alarmant est le fait que les #violences_racistes de la part de #forces_de_l’ordre ont plus que doublé l’année dernière, et notamment à #Lesbos, au port de #Patras et à la frontière gréco-turque terrestre en #Thrace. On dénombre 22 incidents racistes dont les auteurs sont des policiers au lieu de 10 pour 2017, et ce ne sont que les incidents qui ont été dénoncés tandis que plusieurs autres sont sans doute passés sous silence.

    –-> message reçu de Vicky Skoumbi via la mailing-list Migreurop

    #rapport #Grèce #violence #racisme #xénophobie #migrations #asile #réfugiés #Evros #violences_policières #statistiques #chiffres #2018 #homophobie #attaques_racistes

  • Migrants: over 5,000 apprehended in Turkey in 7 days

    Turkish authorities have apprehended over the past week a total of 5,371 migrants and refugees who were trying to illegally cross the borders with the European Union or to enter the country, the Turkish interior ministry has said. They included 389 who were intercepted at sea, it said.

    The ministry also said that 136 suspected human traffickers were arrested.

    Since a deal between the EU and Turkey two years ago, the number of migrants and refugees reaching EU countries, mainly Greece, from Turkey has sharply declined by a few thousands for a daily average of just a few dozens. (ANSAmed).

    http://www.ansamed.info/ansamed/en/news/sections/generalnews/2018/03/12/migrants-over-5000-apprehended-in-turkey-in-7-days_b658086f-7528-453c-9653
    #arrivées #statistiques #chiffres #accord_UE-Turquie #Turquie #Grèce

    cc @isskein @i_s_

  • 1,700 years ago, the mismanagement of a migrant crisis cost Rome its empire

    On Aug. 3, 378, a battle was fought in Adrianople, in what was then Thrace and is now the province of Edirne, in Turkey. It was a battle that Saint Ambrose referred to as “the end of all humanity, the end of the world.”

    http://qz.com/677380/1700-years-ago-the-mismanagement-of-a-migrant-crisis-cost-rome-its-empire/?platform=hootsuite
    #histoire #migrations #Empire_romain (fin de-) #Turquie #Grèce #Thrace
    cc @albertocampiphoto @reka

    • La lecture réactionnaire de la fin de l’Empire romain sous les coups des invasions barbares a le vent en poupe. D’ailleurs, il y a 2 mois, les magazines avaient quasiment tous leur une barrées d’un gros titres : BARBARES avec une simultanéité touchante.

      On peut rappeler utilement que la partie orientale de l’Empire a survécu plus de 1000 ans à cette défaite d’#Andrinople, l’Occident un tout petit peu moins de 100 ans.

      Sur les #Barbares, je renvoie au livre de Barbero déjà pointé ici http://seenthis.net/messages/133660#message134070 mais à l’occasion d’un autre thème…

      Dans les causes, on peut d’ailleurs rajouter
      • la discorde sociale (les Bagaudes) provoquées par l’enrichissement sans frein de l’oligarchie
      • le conflit religieux (on pourrait dire la version antique de la « laïcité » :-D) puisque les Barbares n’ont pas été christianisés dans la « bonne » version (arianisme) d’où l’abondante littérature eschatologique de l’époque…

  • La #charia appliquée en #Grèce

    Il existe au sein de l’Union européenne un territoire où la charia est officiellement reconnue et appliquée. C’est en Grèce, précisément en #Thrace_occidentale, à la frontière gréco-turque, que les citoyens grecs musulmans peuvent faire appel aux muftis et à la #loi_islamique pour régler leurs affaires familiales et personnelles tout en restant en conformité avec le droit grec.


    http://orientxxi.info/lu-vu-entendu/la-charia-appliquee-en-grece,0643
    #religion #droit_religieux